"Arce" (Contén)

RIOS

Río da vertente cantábrica, situado en Asturias, afluente principal pola esquerda do río Nalón, onde desemboca preto de Pravia (107 km).

PERSOEIRO

Poeta e político. Ingresou na Unión Liberal de L. O’Donnell, foi gobernador de Logroño e Barcelona (1868) e, co partido de Sagasta, ministro de Ultramar (1883). Autor de diversas pezas dramáticas, a súa obra poética é a expresión do seu ideario político. Destacan os seus libros Un idilio (1879), El vértigo (1879) e Sursum corda (1900).

PERSOEIRO

Crítico e tratadista de cine francés. Fundador do grupo Les amis du cinéma, que se creou en 1962 en Perpignan, dirixiu as revistas Cinemathèque (1964), Confrontation (1965), Les Cahiers de la Cinemathèque (1971) e o Institut de Recherche et d’Animation sur l’histoire du cinéma (1981). Publicou La guerre d’Espagne au cinéma (1986) e, en colaboración con Pierre Guibbert, Histoire de la France au cinéma (1993), ademais de diversas monografías, das que destacan as de J. A. Bardem, L. Buñuel e C. Cardinale. Recibiu a Medalla de Oro de las Bellas Artes (1989).

PERSOEIRO

Político e diplomático. Foi director de Relacións Internacionais do Banco de España (1970-1974) e ministro de Asuntos Exteriores (1976-1980), nos gobernos de Adolfo Suárez. Foi secretario xeral do Consello de Europa (1984-1989) e comisario europeo de Relacións Institucionais, Cultura e sector Audiovisual (1995-1999). Escribiu España ante la revisión del concepto clásico de aguas jurisdicionales (1960). Recibiu a Gran Cruz de la Orden Civil de Alfonso X el Sabio (2000).

GALICIA

Escritora. Coñecida como Maruxa Orxales, foi colaboradora de publicacións como La Estafeta Literaria ou Galicia en Madrid. Introducida no mundo literario por R. Otero Pedrayo, deu recitais poéticos por diversos lugares de España, algúns deles acompañada por Celso E. Ferreiro. A súa obra poética, marcada pola fantasía, a sinxeleza e, sobre todo, a sinceridade, está adornada de ricas metáforas. Da súa produción destacan Te he perdido. Para tí mis palabras (1971), Viviendo en amor (1974), Caminos (1975), Elesmiel (1989), Se apagará esta luz? (1992), Hombres para el milagro (1999) e Vientos de amor (2004). Tamén son importantes os libros de sonetos Iris de paz en mi brumoso cielo e A fonte secreta. Recibiu a Vieira de Ouro (2000) e o Premio de Poesía Rincón Azul.

GALICIA

Bibliófilo, escritor e industrial. Foi un dos fundadores do primeiro Centro Gallego en Bos Aires e refutou a tese de que Cristovo Colón era galego. Publicou Cristóbal Colón. Su origen y su patria (1912) e Colombinos Art Nouveau: nuevo campeón. Un zapatero que ahorca el tirapié (1913).

GALICIA

Historiador e relixioso. Doutor en Teoloxía, foi un dos fundadores da Real Academia Galega e xefe do Arquivo Rexional de Galicia. Foi discípulo de A. López Ferreiro e considerou que a historiografía debía empregar a consulta e a crítica das fontes orixinais. Avogou por unha interpretación da historia tradicional e católica. Escribiu “La teología gallega en la Edad Media: Eadmerus y Pedro Compostellano” (1906), “El alzamiento y el monasterio de San Martín Pinario” (1908) e “Fragmento de un códice galaico-castellano de Las Partidas” (1915).

PERSOEIRO

Médico francés. Foi médico en Perpignan desde 1945 a 1955. Deu a coñecer as súas teorías cosmolóxicas orixinais, e particularmente a da antigravitación. É autor do libro Le défi de l’antigravitation.

PERSOEIRO

Escritor e autor cinematográfico francés. O máis destacado da súa produción literaria son as pezas narrativas, onde evoca a súa infancia, como en La gloire de mon père (1957), Le château de ma mère (1958) ou Le temps des secrets (1960). Baseou a súa actividade cinematográfica na adaptación de obras literarias, como Topaze (1936) ou La femme du boulanger (1938). Foi membro da Académie Française (1946).

1. Persoa que leva unha terra en contrato de parzaría.

2. Persoa coa que se comparten propiedades, negocios ou intereses comúns.

1. Porción pequena de terreo, normalmente sobrante doutro maior que se comprou, expropiou ou adxudicou.

2. Porción de terreo, incluída no catastro, que pertence a un dono diferente e que é obxecto dunha tributación especial.

3. Parte pequena dalgunha cousa.

1. Acción de parcelar ou dividir en parcelas un ou diversos terreos agrupados, sexa a iniciativa da Administración Pública ou a iniciativa privada. Esta operación só se pode realizar unha vez aprobado o correspondente plano urbanístico e obtida a licenza administrativa.

2. División do terreo en parcelas.

1. Relativo ou pertencente á parcela.

PERSOEIRO

Poeta e tradutor. Evolucionou desde o realismo poético dos primeiros libros, Vint poemes civils (1967), ata a unha poesía máis elaborada e vinculada á lírica europea e estadounidense, como en Latituds dels cavalls (1973), Focs d’octubre (1992, premio Ciutat de Barcelona) e Natura morta amb nens (2000). Traduciu ao catalán The Haw Lantern (1993, Premio de la Crítica Serra d’Or) de Seamus Heaney e The Lord of the Rings (1954) de J. R. R. Tolkien, e reuniu a súa obra poética no libro Triomf del present. Obra poètica 1975-1983 (1991, premio Lletra d’Or 1992). Foi presidente da Associació d’Escriptors en Llengua Catalana (1998) e, desde 1998, da Institució de les Lletres Catalanes.

1. Apelido galego que ten a súa orixe en Redondela.

2. Liñaxe galega que trae por armas, en campo de azul, dous lebreiros, ao natural, montado un enriba do outro, e sobre eles, unha estrela de prata. Outros traen, en campo de sinople, cinco castelos, de azul, postos en cruz. Os de Saboia levan escudo partido: primeira partición, en campo de goles, un castelo de ouro; segunda partición, en campo de azul, un castelo de prata sumado dunha flor de lis, de prata e ouro.

GALICIA

Presbítero e escritor. É autor de Afectos de amor divino, expresados en las letras de doce tonadillas cantadas al Santísimo Sacramento (1792), en que se recolle un vilancete bilingüe galego-castelán que foi interpretado no Nadal de 1790 con música de Melchor López e, probablemente, doutras composicións localizadas nos Arquivos Mindonienses e no Arquivo Musical da catedral compostelá.