"andi" (Contén)

SEMANARIOS

Semanario de tendencia liberal editado en Mondoñedo a partir do 6 de xullo de 1882. En 1886 puido ter unha segunda época de edición co título de El Hermandino.

1. Relativo ou pertencente ás Guerras Irmandiñas.

2. Cada un dos membros das diversas irmandades creadas en Galicia ao longo da Idade Media.

ENTRADA LARGA

Estado insular de Europa, situado ao S do Círculo Polar Ártico, entre o Océano Atlántico, ao S, o Océano Ártico, ao N, e o mar de Noruega, ao L (102.819 km2; 282.000 h [2001]). A súa capital é Reykjavik.
Xeografía física
Islandia caracterízase polo vulcanismo e o glaciarismo. Ten numerosos cráteres volcánicos, como o Hekla e o Laki. As coadas de lava bloquearon moitos vales e orixinaron lagos, como o de Thingvellir. Tamén abundan as surxencias de augas termais, algúns auténticos chafarices como o de Geysir, ao S da illa, que deu nome a este tipo de fenómeno (geyser). Entre os glaciares, que ocupan a oitava parte do territorio, destaca o de Vatnajökull, ao SL. As erupcións producidas sobre un glaciar provocan violentos desxeos e as correntes de auga estenden ao pé dos glaciares potentes capas de aluvións. O clima é de tipo oceánico subártico, húmido. A flora é de carácter boreoalpino europeo. Un piso inferior, subártico,...

PERSOEIRO

Pintor ruso.   Nacionalizouse alemán (1927) e francés (1939). Impactado por   unha exposición impresionista, decidiu dedicarse á pintura e trasladouse a Múnic en 1896. Foi un dos iniciadores da arte abstracta (Acuarela, 1909; series de Composicións, Improvisacións e Impresións, 1910-1913) e un dos animadores de Der blaue Reiter (1911). Foi profesor na Bauhaus (1921-1933). A súa pintura evolucionou desde o impresionismo (ata 1907) cara a un fauvismo lírico (A montaña azul, 1909) e un expresionismo de influencia oriental (1910). Afastouse do obxecto e interesouse pola forma (1920) e as figuras xeométricas (O cadrado negro, 1925). Reuniu as súas teorías estéticas en Über das Geistige in der Kunst insbesondere in der Malerei (Do espiritual na arte e especialmente na pintura, 1912).

PERSOEIRO

Político grego. Foi primeiro ministro entre 1955-1963 e, tras un período de exilio en París, regresou a Grecia en 1974 ocupando novamente o cargo de primeiro ministro (1974-1980) e o de presidente da República (1980-1985; 1990-1995). Preocupouse pola restauración do sistema democrático e pola integración de Grecia no panorama europeo.

PERSOEIRO

Poeta grego. Escribiu unha obra poética de extensión limitada e única na súa totalidade, na que revelaba o seu sentimento tráxico ante a vida, coa excepción da evocación dos amores prohibidos e da vontade que ofrecen. Inspirados nunha lectura e nunha reflexión constante da historia, os seus poemas nunca foron recollidos en libro. En 1935, en edición póstuma, publicáronse uns 154, dentro do corpus que o autor destinou á súa publicación. Posteriormente, editáronse en 1963 algúns artigos en prosa e, en 1968, uns 75 poemas novos que o autor desaconsellara difundir.

PERSOEIRO

Compositor. Foi autor de diversos madrigais, arias, misas, salmos a diferentes voces e diversas obras escénicas, como Il Sant’Alessio (1634).

GALICIA

Avogado e militar. Foi doutor en dereito pola Universidad de Madrid (1974), ingresou no corpo xurídico da Armada e foi coronel auditor (1966). Foi secretario e vogal do Tribunal de Defensa da Competencia, dirixiu o semanario Litoral (1954-1955) e foi subdirector da Revista General de Marina. Escribiu Vida y viajes de Pedro Sarmiento de Gamboa (1945), Manual de Derecho Penal y Procedimientos Militares (1947) e Mourelle de la Rúa, explorador del Pacífico (1971). Foi membro correspondente da Real Academia Galega e da Real Academia de la Historia.

GALICIA

Avogado e xornalista. Colaborador de Faro de Vigo e ABC, foi director da revista Litoral, delegado provincial do ministerio de Información e Turismo e gobernador civil de Araba (1976). Escribiu Pontevedra de aquélla (1986).

GALICIA

Biólogo. Licenciado en Ciencias pola Universidade Complutense de Madrid, en 1972 incorporouse ao Plan de Explotación Marisqueira de Galicia, onde traballou como asesor das confrarías de pescadores e investigador. En 1976 foi nomeado encargado da ría de Pontevedra, cargo en que continuou as súas investigacións sobre moluscos bivalvos. En 1980 foi nomeado director do Centro Experimental de Vilaxoán e en 1981 xefe do departamento de Crustáceos. En 1994 asumiu a delegación territorial en Pontevedra da Consellería de Pesca, Marisqueo e Acuicultura da Xunta de Galicia e en 1995 tomou posesión como director xeral de Marisqueo e Acuicultura. En decembro de 1997 pasou a ser conselleiro de Pesca, Marisqueo e Acuicultura, cargo onde permaneceu ata setembro de 2001, cando presentou a súa dimisión para dirixir o Centro Tecnológico del Mar.

GALICIA

Avogado e xornalista. Director de El Escolar (1891) e fundador e director das revistas Pontevedra en Broma e El Impertinente, dirixiu o Diario de Pontevedra á morte do seu pai, Andrés Landín (1910). Foi, ademais, director da Escola Normal de Pontevedra e dirixente do Directorio antiforista de Teis. Publicou a crónica local De mi viejo carnet (1949).