"bo" (Contén)
Mostrando 20 resultados de 4083.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Xornal publicado a principios da década de 1970, órgano da Sociedade Hispano Brasileira de Socorros Mútuos Instrução e Recreio, de San Paulo. O seu director é Olegario Joel Val García. Nel figuran novas e informacións referidas á colectividade galega do Brasil.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Revista do Centro Galego de Maracaibo editada por vez primeira en xuño de 1974. O seu director foi A. Pérez Estévez. Publícanse novas sobre a emigración galega en Venezuela e sobre as actividades do centro.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Editorial aparecida en Pontevedra a principios do s XX que, entre outros, publicou o libro Proel de Luís Amado Carballo.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Editorial ligada á Federación de Sociedades Galegas de Bos Aires, da que salientan entre outras publicacións Poesía inglesa e francesa verquida ao galego (1949), O que cómpre saber da lingua galega (1969) de Xesús Alonso Montero e Castelao artista de Luís Seoane, xunto a outros libros.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Composición coral de Pascual Veiga, con base no poema “A estrela cruñesa” de Francisco María de la Iglesia, estreada con grande éxito en Pontevedra no 1880 polo Orfeón Brigantino. Fóra de Galicia coñécese co nome de Alborada gallega. No certame musical de París organizado co gallo da Exposición Universal do 1889, foi interpretada polo Orfeón Coruñés número 4 e dirixida polo propio Veiga, a quen o goberno francés concedeu as palmas académicas ao tempo que o Orfeón acadaba a Grande Medalla de Ouro. A obra, en fa maior, comeza por un preludio mensural ao que seguen dúas partes que suxiren a alborada característica, unha terceira cunha melodía en dúas frases (baixos e tenores en sucesión), unha cuarta cunha cadencia popular á que segue unha quinta en forma de alborada tipo e dous motivos adicionais para rematar. É obvio, pois, que dende o punto de vista formal, a Alborada de Veiga ten pouco que ver (carácter vocal, preludio non libre, sucesións melódicas, articulación de partes)...
-
PUBLICACIÓNS
Publicación semanal bilingüe e ilustrada, impresa na Habana (Cuba) que nace a finais do ano 1911 e principios de 1912. Aparece subtitulada como “Órgano de la colonia gallega en Cuba”. O seu director e redactor-xefe foi Roberto Blanco Torres. Colaboraban nela Riguera Montero, Lesta Meis, Manuel Murguía, Salvador Rueda, Ramón Carballal e Antonio Rey Soto. Nas súas doce páxinas aparecían diversas “Regionales” con novas referentes a Galicia, e “Contos e lerias”, sección en galego dedicada á literatura, biografías e poesía.
VER O DETALLE DO TERMO -
ILLOTES
Illote volcánico do Mediterráneo de acantilados avermellados. Situado entre Adra (Almería) e o cabo Tres Forcas (Marrocos). É a máxima elevación dunha dorsal submarina de dirección LO.
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Denominación do extremo occidental do mar Mediterráneo contiguo ao Estreito de Xibraltar e comprendido entre as costas de Andalucía, de Marrocos e da rexión de Orán.
-
ESPA¥A
Concello da provincia de València (13.127 h [1996]). Plantacións de hortalizas e chufa. Casarío de época islámica.
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Revista literaria aparecida en Forcarei (Pontevedra) o 31 de maio de 1931. Foi fundada por Xosé Caldera Manzano e Virxilio Blanco Garrido, que ademais era redactor artístico. Os seus contidos versaban fundamentalmente sobre cultura, política e sociedade.
-
VER O DETALLE DO TERMO
alborexar.
-
PARROQUIA
Parroquia do concello de Mazaricos baixo a advocación de san Mamede.
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Comezar o día.
-
CAPITAIS
Capital do amt de Nordjylland, Dinamarca (160.726 h [estim 1997]). Centro e porto comercial comunicado coa baía de Ålborg polo Limfjorden. É un núcleo industrial.
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Albogo.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Especie de bata de orixe árabe con ou sen carapucha, feita con tea de toalla, empregada para secar o corpo despois do baño ou ducha.
-
PERSOEIRO
Político e escritor. Abandonou o Partido Republicano Radical e creou, xunto con M. Domingo, o Partido Radical Socialista (1929). Foi Ministro do Goberno Provisional da República (1931) e do goberno de Azaña. Elixido Presidente do Tribunal de Garantías Constitucionais, demitiu pola represión dos feitos de outubro de 1934. Foi embaixador en París (1936) e presidiu o Goberno da República no exilio (1945-1946).
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Cardeal e político. Chanceler de Castela e Cardeal en Aviñón, nomeado por Clemente Vl (1350). Inocencio Vl encomendoulle a pacificación e reconquista dos Estados Pontificios de Italia. A súa misión consistía en recuperar o patrimonio de San Pedro, caído nunha situación anárquica baixo o dominio de diversos señores italianos. Convocou un Parlamento Xeral en Fano, onde se aprobaron as célebres Constitucións Exidianas, vixentes nos Estados Pontificios ata finais de 1816. O Papa proclamouno “pai e salvador da Igrexa” e encargoulle a Penitenciaría Apostólica (1357-1358). No ano 1360 incorporou definitivamente Boloña aos Estados Pontificios.
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
albaroque.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Que ou quen promove alborotos.