"qu" (Contén)

PERSOEIRO

Avogado e político. Propietario rendista, foi deputado pola sección de Xinzo de Limia (1865-1866), polos distritos de Redondela (1889-1890) e Valdeorras (1893-1895), e senador pola provincia de Ourense (1898-1899).

PERSOEIRO

Erudito e historiador. Relixioso agostiño, publicou obras de teoloxía escolástica. No eido da historia concebiu La España Sagrada, obra da que escribiu os primeiros volumes. Tamén publicou, entre outras obras, Viaje de Ambrosio de Morales por orden de Felipe II... (1765) e Memoria de las reinas católicas; historia genealógica de la casa real de Castilla y León (1761).

PERSOEIRO

Trobador provenzal e bispo de Toulouse (1205). Coñecido como Folquet, escribiu dezanove composicións. Na súa obra poética amosa unha gran formación latina e un certo coñecemento escolástico, expón os conceptos máis típicos da fin’amors en argumentacións lóxicas, con siloxismos e paradoxos. Dirixía as súas poesías a Afonso I de Catalunya-Aragón, a Guillerme VIII de Montpellier, Ricardo I Corazón de León ou Afonso VIII de Castela.

PERSOEIRO

Escritor portugués. Foi un dos fundadores da revista Presença, inicio do vangardismo na literatura portuguesa. Entre as súas obras destacan Poemas (1925), Mar coalhaldo (1932), Caminhos magnéticos (1938), Rio turvo e outros contos (1945), onde se incluíu o conto O barâo, e Bandeira preta (1956).

PERSOEIRO

Botánico. Doutor en Farmacia e licenciado en Ciencias Químicas. Publicou en 1953 unha síntese que recollía os seus estudios sobre a xeografía botánica da Península Ibérica. Tamén se preocupou pola nomenclatura popular das plantas e da formación do léxico culto para designalas. No seu Dicionario de Botánica (1953), ordena a terminoloxía botánica castelá. No seu tratado de Plantas Medicinals (Plantas Medicinais, 1962) recompilou uns 10.000 nomes populares de plantas nas linguas da Península Ibérica.

TERRITORIOS

Territorio da alta Provenza, centrado na cidade de Forcalquier (4.302 h [1999]), situada á dereita de Durance, uns 10 km cara ao interior. Esténdese entre Durance (no límite co condado de Provenza) e os Alpes. Incluía o Gapencès, o Champsaur e o Embrunès. Foi condado independente dende 1054 e con Ramón Berenger V uniuse definitivamente ao condado de Provenza (1209).

PERSOEIRO

Escritor. Exerceu como fiscal e foi presidente da Academia de Derecho. Publicou Sátira contra los abusos introducidos en la poesía castellana (1782), La cautiva (1784), Oración apologética por España y su mérito literario (1786), glosada en Discursos filosóficos sobre el hombre e Discurso sobre el modo de escribir la historia (1787), La escuela de la amistad o el filósofo enamorado (1795) e Exequias de la lengua castellana (1844).

PERSOEIRO

Pintora e gravadora. Formouse na Academia de Bellas Artes de Bos Aires (1922) e en 1929 trasladouse a París, onde estudiou con Othon Friez. Expuxo no Salon des Tulleries e ao regresar a Bos Aires foi unha das fundadoras dos Cursos Libres de Arte Plástico (1932). As súas obras caracterizáronse polo expresionismo baseado nas figuras dramáticas e nas cores violentas. Obtivo, entre outros, o Premio de Honor do Salón de Bellas Artes de Bos Aires (1955) e o Gran Premio da Bienal de Córdoba (1962).

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico. Iniciouse no terreo do cine policíaco con Embajadores en el infierno (1956) e Amanecer en Puerta Oscura (1957). Posteriormente, a súa carreira consolidouse cunha filmografía constituída por comedias e series para televisión. En 1994 recibiu o Premio Nacional de Cinematografía.

1. forcanza.

2. Peza dunha embarcación, que ten forma de medio arco, e pola que se meten os remos ou outras varas para evitar que caian.