"RM" (Contén)

1. Relativo ou pertencente aos osteolepiformes.

2. Peixe fósil da orde dos osteolepiformes.

3. Orde de peixes da clase dos osteíctios que son fósiles do Devónico e presentan o corpo macizo e fusiforme, recuberto de escamas cicloides. Destes peixes saen dúas ramas, unha deu lugar aos anfibios e outra aos celacantos.

PERSOEIRO

Lingüista alemán. Xunto con K. Brugmann, formulou o programa de innovación -coñecido como innovación dos neogramáticos- dos estudos lingüísticos (1878). En 1881 formulou a lei de Osthoff, pola que, en grego, unha vogal longa se abrevia ante unha soante (r, l, m, n) ou ante as vogais i, u (como segundo elemento do ditongo) seguidas de consoante. Publicou, con K. Brugmann, Morphologische Untersuchungen auf dem Gebiete der indogermanischen Sprachen (1878-1910).

1. Relativo ou pertencente aos ostracodermos.

2. Vertebrado agnato da clase dos ostracodermos.

3. Clase de vertebrados agnatos, fundamentalmente de auga doce, que posuían un corpo recuberto dun esqueleto dérmico formado por grandes placas unidas entre si e a cabeza recuberta dun escudo óseo. Presentaban aletas moi pouco desenvolvidas e vivían na auga, onde respiraban por medio de branquias. Alimentábanse do lodo dos fondos dos leitos en que habitaban. Foron abundantes durante o Ordovícico ata a súa desaparición no Devónico.

GALICIA

Filólogo e escritor. En 1926 ingresou na facultade de Filosofía e Letras da Universidad Central e tivo como mestres a Menéndez Pidal e Navarro Tomás. En 1931 entrou a traballar no Centro de Estudios Históricos e percorreu, na compaña de Julio Atalaya, moitos lugares de Castela, León, e, sobre todo, Galicia e o occidente de Asturias, recollendo materiais para o Romancero general de España (Romancero tradicional de las lenguas hispánicas). Cando se iniciaron os traballos do Atlas Lingüístico de la Península Ibérica (ALPI) pasou a formar parte do equipo encargado de facer o labor de campo. Xeograficamente percorreu Galicia e Portugal, as provincias de Valladolid, Segovia e Zamora e parte das de Palencia e Ávila. Estaba traballando no N de Portugal para o ALPI cando estalou a Guerra Civil Española; o 5 de agosto foi entregado polas autoridades lusitanas aos sublevados españois, que o encarceraron sucesivamente en Tui, na illa de San Simón, en Burgos e en Figueirido....

PERSOEIRO

Mestra e pianista, filla do compositor galego Emilio Otero Val. Formou parte da coral galega Airiños da Terra, do Centro Gallego de Santander, onde organizou un grupo de baile e a sección feminina de gaitas. Recibiu, xunto ao seu irmán, a medalla de ouro do Apóstolo Santiago.

GALICIA

Bibliotecaria e investigadora. Traballou na Biblioteca Xeral da Universidade de Santiago de Compostela durante 25 anos catalogando e clasificando o seu fondo bibliográfico e ademais reorganizou e ordenou os fondos da Biblioteca América. Publicou varias catalogacións dos fondos da biblioteca universitaria compostelá, entre as que destacan Catálogos de la Biblioteca Universitaria (1944-1967) e Más libros y folletos de la Universidad Compostelana, publicada a título póstumo (1982-1984).

PERSOEIRO

Filósofo. Pensador cristián, opúxose a todo idealismo e inmanentismo. Ademais de obras sobre Abelardo, o escolástico Guglielmo d’Auxerre, o cartesianismo e B. Croce, escribiu Critica dell’idealismo (1936), Metafisica dell’essere parziale (1942) e La tragicità del reale ovvero la malinconia delle cose (1964).

PERSOEIRO

Primeiro conde de Galicia. Membro da familia dos Osorio, mantivo o condado xunto co seu fillo Rodrigo Ovéquiz ata 1090, cando foi outorgado por Afonso VI a Reimundo de Borgoña e Urraca. Encabezaron unha revolta señorial contra o Rei Afonso VI.

PERSOEIRO

Sacerdote, profesor e poeta. Doutor en Filosofía, en 1923 ordenouse sacerdote. Foi chanceler-secretario e cóengo-maxistral da diocese de Tui (1941) e mestrescola e arcipreste da diocese de Cádiz-Ceuta. Recibiu a influencia de Fray Luis de León, Félix Lope de Vega, san Xoán da Cruz e santa Tareixa de Xesús e escribiu numerosos artigos, comentarios e poemas de temática relixiosa, dos que destacan “Romance a San Pelayo” (1925), “Canto a Santo Tomás”, “Rimas”, “Cátedra” e “Bodas de Plata”. En 1964 foi elixido académico de número da Real Academia Hispano-Americana de Cádiz.

1. Osteodistrofia fibrosa hipertrófica de evolución crónica e de etioloxía descoñecida, que se caracteriza por un cadro anatómico-radiolóxico que afecta a algúns ósos (a pelve, o sacro ou o fémur). Histoloxicamente hai cambios destrutivos ou osteoclásticos, fenómenos reparativos ou osteoblásticos e esclerose ósea. O conxunto destas anomalías dá a imaxe radiolóxica dun óso en forma de mosaico. Analiticamente pode detectarse un aumento da actividade da fosfatase alcalina no soro e unha excreción urinaria anormal de hidroxiprolina. O tratamento é puramente sintomático. OBS: Tamén se denomina osteíte deformante.

2. Carcinoma da mama, de tipo canalicular, que se manifesta cunha induración e ulceración na mamila.

PERSOEIRO

Novelista. Despois dunha primeira etapa republicana, marcada pola súa colaboración como crítico radical na Revista Europea e a publicación de obras como Nuevo viaje al Parnaso (1879), na súa obra distínguense dúas etapas claramente diferenciadas pola súa conversión relixiosa (1889). Do primeiro período destacan Marta y María (1883) e La hermana San Sulpicio (1889), e do segundo La alegría del capitán Ribot (1899) e Tristán o el pesimismo (1906). Posteriormente, evolucionou cara ao subxectivismo idealista, que reflectiu en La hija de Natalia (1923), e cara a unha prosa de tema bucólico, como en Sinfonía pastoral (1929).

GALICIA

Profesor. Catedrático de Francés, da súa produción destacan dous métodos para a aprendizaxe do francés, Philippe et Monique e Boul “mich”, e varios traballos sobre a influencia da literatura francesa en Álvaro Cunqueiro e en Feijoo (Contribución al estudo de las fuentes francesas de Feijóo). Tamén editou e traduciu ao castelán obras de Gustave Flaubert como Madame Bovary (1986), L’education sentimentale (1990), Bouvard et Pécuchet (1999) e Trois contes (1999), e ao galego a obra de Stendhal La chartreuse de Parme (1995).

1. Relativo ou pertencente aos paleonisciformes.

2. Peixe da orde dos paleonisciformes.

3. Orde de peixes fósiles, da clase dos osteíctios, que alcanzaban uns 30 cm e tiñan a parte anterior do cranio arredondado, os ollos grandes e a boca ampla e provista de numerosos dentes moi fortes. Son peixes propios do Devónico.

1. Persoa que demostra pouca intelixencia ou vontade e que se asombra por calquera cousa.

2. Persoa moi crédula.

3. malleira.