"An" (Contén)

PERSOEIRO

Emperador de Oriente (1041-1042). Subiu ao trono á morte do seu tío Miguel IV, que o fixera adoptar pola Emperatriz Zoé. De xeito inmediato, tentou retirar á emperatriz nun convento, pero o pobo rebelouse. Foi cegado e recluído nun convento.

PERSOEIRO

Emperador de Oriente (1056-1057). Designado polo emperador, sucedeu a Teodora no trono imperial. Tivo que enfrontarse a unha insurrección dirixida por Teodosio, presidente do Senado e, en África, á rebelión dunha parte do exército, que proclamou emperador a Isaac I Comneno. Ao ver que as súas tropas leais eran derrotadas en Nicea e que o pobo de Constantinopla o rexeitaba, abdicou (1057).

PERSOEIRO

Emperador de Oriente (1071-1078), fillo e sucesor de Constantino X. O seu reinado foi unha sucesión de desastres: insurrección dos búlgaros, incursións dos pechenegos en Macedonia e Tracia ou revoltas dos selxúcidas en Armenia. Impotente para afrontar unha situación tan difícil, abdicou e abrazou o estado eclesiástico.

PERSOEIRO

Escritor. Especializado en temas relixiosos e colaborador habitual da revista Encrucillada, participou no proxecto de tradución da Biblia ao galego. Da súa obra cómpre salientar Graciñas, La Teología de la Liberación y su método: estudo en Hugo Assmann y Gustavo Gutiérrez (1976), Temos carta de Deus (1994) e Profecía dun capitán Trono: quén coma Deus (2000).

GALICIA

Poeta. Estudou latín e humanidades no convento franciscano de Herbón e realizou a carreira eclesiástica no seminario de Santiago de Compostela. Colaborador das publicacións Galicia e Suevia, das súas obras cómpre salientar Presbítero. Poesías (1905), Pío X (1906), 12 de Octubre. Evocaciones. Canto secular (1910), Pro Aris et focis (1912), Hermosa y fuerte (1912) e Vox Clamantis (1915).

GALICIA

Economista. Ingresou nas Juventudes Tradicionalistas (1945), das que chegou a ser delegado en Galicia. Colaborou con diversos xornais como La Noche e El Correo Gallego. Publicou La expedición del general Don Miguel Goméz por el Reino de Galicia en 1836 (1848) e A donde vamos? (1966).

GALICIA

Profesor e tradutor. Doutorouse (1950) en Filoloxía Clásica pola Universidad Central de Madrid. En 1952 obtivo a cátedra de Lingua e Literatura española no Instituto Nacional de Ensino Medio de Betanzos (1952). Fundou e dirixiu o boletín informativo Albor e traduciu numerosas obras ao español de autores como S. Kierkegaard, A. Schopenhauer, F. W. Nietzsche, Descartes, Platón e Plotino. Entre as traducións destaca Historia del Pensamiento (1958-1968), de Jacques Chevalier, pola que recibiu o Premio Nacional de Tradución Fray Luis de León (1968). É autor de En torno al romanticismo alemán (1949), La tragedia y los trágicos griegos (1973), La comedia y los cómicos griegos (1979) e Colaboración al estudo del habla brigantina e Historia y vicisitud del periodismo brigantino (1980).   Recibiu, ademais, o Premio Nacional da Delegación Provincial de Información y Turismo da Coruña (1956) e o de Colegiado Distinguido y de Honor del Colegio de Doctores y Licenciados en Filosofía y Letras y en Ciencias...

PERSOEIRO

Enxeñeiro militar. Proxectou o edificio que ía ser destinado a Arquivo do Reino de Galicia, en Betanzos, nunha liña cargada de sobriedade, rectangularidade e racionalidade. En 1769 o arcebispo Rajoy encomendoulle o proxecto de varias obras no cuartel de Santiago de Compostela, convertido daquela nun hospicio.

PERSOEIRO

Autor teatral. Comezou escribindo en revistas humorísticas, como La Ametralladora, ata que fundou en 1941 La Codorniz. Tamén tivo presenza no mundo do cine, con colaboracións nos guións dos filmes Bienvenido Mr. Marshall (1953) ou Viva lo imposible (1958). Escribiu comedias en que introduce unha renovación do xénero cómico, cun humor suave, entre patético e desencantado. O seu primeiro éxito teatral foi Tres sombreros de copa (1932), estreada en 1952, ao que seguiron Sublime decisión (1955), Maribel y la extraña familia (1959) ou Ninette y un señor de Murcia (1964). Recibiu o Premio Nacional de Literatura (1964), dúas veces o Premio Nacional de Teatro e foi membro da Real Academia Española (1976).

PERSOEIRO

Escritor grego. Coñecido como Argiris Eftaliotis, foi un dos autores máis relevantes da poesía da Grecia de principios do s XX, como S. Mirivilis ou Ilias Venezis. Cultivou a poesía, o teatro e a narrativa, e da súa produción destaca Nēsiótikes Historíes (Historias das illas, 1894).

PERSOEIRO

Publicista, sociólogo e crítico ruso. Como teórico do movemento revolucionario dos narodniki (populistas), tivo unha grande influencia entre os intelectuais rusos da época. Inimigo do determinismo histórico, deulle moita importancia ao heroe intelectual como dirixente revolucionario das masas.

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico. Coñecido como Andrej Končalovskij e irmán de Nikita Mikhalkov-Končalovskij, converteuse nun dos máximos expoñentes do denominado “novo cine soviético”, reflexivo e crítico. Das súas películas destacan D’ad’a Van’a (Tío Vania, 1969), Sibiriada (1979), Runaway Train (1985), Tango & Cash (1989), The Inner Circle (1991) e Dom Durakov (A casa dos parvos, 2002).

PERSOEIRO

Político alemán. Durante a Segunda Guerra Mundial residiu en Reino Unido, onde foi vicepresidente (1940-1943) e presidente (1943-1945) do goberno polaco no exilio. Vicepresidente dun goberno de unidade nacional (1945), exiliouse despois das eleccións de 1947, favorables aos comunistas.

PERSOEIRO

Político xeorxiano. Foi ministro de Comercio ata 1955 e vicepresidente do Consello de Ministros soviético (1955-1964). No XX Congreso do PCUS (1956) atacou o culto á persoalidade de Stalin e acreditou a política de Khruščov. Foi presidente do Presídium do Soviet Supremo (1964-1965).

PERSOEIRO

Xeneral da aviación soviética e construtor de avións xeorxiano. Membro da Academia de Ciencias da URSS, a partir de 1939 deseñou, xunto con M. O. Gervič, os avións da serie MIG. Recibiu o Premio Stalin en 1946, 1949 e 1952.

PERSOEIRO

Escritor húngaro. Foi un dos grandes creadores do realismo do seu país. A súa primeira grande obra foi Tót atvafiak (Os labregos eslovacos, 1881), historias de pastores no norte de Hungría. Destacaron tamén Szent Péter esernyöje (O paraugas de San Pedro, 1895) e A fekete város (A cidade negra, 1911), e agudizou as súas críticas en Különös házasság (Unhas vodas estrañas, 1900) e A Noszty fiú esete Tóth Marival (O caso do rapaz Noszty con Maria Tóth, 1908)

PERSOEIRO

Filólogo e escritor. Catedrático de Literatura na Universitat de Barcelona, comezou a súa carreira literaria en El Vapor (1836), órgano difusor da Renaixença. Publicou diversos traballos sobre poesía tradicional catalá (Romancerillo catalán, 1853), literatura trobadoresca (De los trovadores en España, 1861) e epopea castelá (De la poesía heroico-popular castellana, 1874). Dedicouse á crítica literaria e da arte, e ao estudo das literaturas catalá, castelá, francesa, occitana, inglesa e alemá. Historiador da literatura catalá, a súa Ressenya històrica i crítica dels antics poetes catalans foi premiada nos Jocs Florals de 1865. Presidiu os Jocs Florals en dúas ocasións e a Acadèmia de Bones Lletres de Barcelona (1861-1878). O seu discípulo Marcelino Menéndez Pelayo publicou postumamente as súas Obras completas (1888-1896), en oito volumes.