"AP" (Contén)

PARROQUIA

Parroquia do concello do Corgo baixo a advocación de san Miguel.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada no Corgo. Está documentada no testamento do bispo Odoario (747). Ten planta de nave única e ábsida, as dúas con cuberta abovedada. Da antiga construción románica, só se conserva o arco triunfal, peraltado, semicircular e en aresta, cunha arquivolta tórica, e algún fragmento dos muros. Engadiuselle unha capela, á que se accede por un arco, e unha sancristía no lado N.

GALICIA

Compositor e cantante. Coñecido como Andrés do Barro, en 1969 deuse a coñecer coa canción “O Tren”, producida por Juan Pardo. Na década de 1970 obtivo os seus maiores éxitos musicais con cancións en galego como “Corpiño Xeitoso”, “San Antón”, “Pandeirada”, “Rapaciña” ou “Salgueiro”. Participou no filme En la red de mi canción (1971).

1. Pequeno anaco de certos minerais suaves e graxos ao tacto, empregado para debuxar ou escribir.

2. Utensilio para debuxar e escribir, constituído por unha mina de grafito incluída nunha barra cilíndrica ou prismática de madeira, que se afía en punta para deixar descuberto o extremo da mina.

3. Debuxo feito a lapis por un artista. Pódese distinguir o debuxo a dous lapis, que se realiza sobre un papel tinguido e se emprega un lapis negro para as sombras e outro branco para as tonalidades claras; e o debuxo a tres lapis que se realiza tamén sobre papel tinguido cun lapis negro, unha barra de sanguina e unha barra branca.

4. Forma farmacéutica cilíndrica, que se obtén por fusión ou por malaxación, con formación de cilindros e desecación. Emprégase por contacto ou introducíndoo nas cavidades fisiolóxicas.

5. Barra de cosmético que se emprega para a maquillaxe das cellas, os ollos ou os labios.

6. Barra de pastel que se emprega na realización de debuxos sobre vidro esmerilado, porcelana ou esmalte cerámico sen vernizar.

7. Lapis especial que se emprega en medicina para facer marcacións na pel.

8. Lapis composto de xabón, cera, sebo e fume negro, que se emprega para debuxar sobre a pedra.

9. Dispositivo en forma de lapis que leva un elemento fotosensible, unha célula fotoeléctrica dotada dun sistema fotomultiplicador. Conectado on line cunha pantalla visualizadora, cando un feixe electrónico incide directamente, xérase un impulso que identifica o punto específico da pantalla. Permite debuxar liñas, círculos, activar o ordenador ou introducir datos. Constitúe un aparato moi útil nos sistemas de deseño por ordenador.

1. Caixa ou estoxo para gardar os lapis.

2. Cilindro delgado e estreito de plástico, metal ou outro material onde se encaixa unha barra de grafito que se utiliza como lapis.

1. Pequeno anaco de certos minerais suaves e graxos ao tacto, empregado para debuxar ou escribir.

2. Utensilio para debuxar e escribir, constituído por unha mina de grafito incluída nunha barra cilíndrica ou prismática de madeira, que se afía en punta para deixar descuberto o extremo da mina.

3. Debuxo feito a lapis por un artista. Pódese distinguir o debuxo a dous lapis, que se realiza sobre un papel tinguido e se emprega un lapis negro para as sombras e outro branco para as tonalidades claras; e o debuxo a tres lapis que se realiza tamén sobre papel tinguido cun lapis negro, unha barra de sanguina e unha barra branca.

4. Forma farmacéutica cilíndrica, que se obtén por fusión ou por malaxación, con formación de cilindros e desecación. Emprégase por contacto ou introducíndoo nas cavidades fisiolóxicas.

5. Barra de cosmético que se emprega para a maquillaxe das cellas, os ollos ou os labios.

6. Barra de pastel que se emprega na realización de debuxos sobre vidro esmerilado, porcelana ou esmalte cerámico sen vernizar.

7. Lapis especial que se emprega en medicina para facer marcacións na pel.

8. Lapis composto de xabón, cera, sebo e fume negro, que se emprega para debuxar sobre a pedra.

9. Dispositivo en forma de lapis que leva un elemento fotosensible, unha célula fotoeléctrica dotada dun sistema fotomultiplicador. Conectado on line cunha pantalla visualizadora, cando un feixe electrónico incide directamente, xérase un impulso que identifica o punto específico da pantalla. Permite debuxar liñas, círculos, activar o ordenador ou introducir datos. Constitúe un aparato moi útil nos sistemas de deseño por ordenador.

ENTRADA LARGA

Leis que establecen as relacións entre os campos magnéticos e as correntes que circulan por condutores situados baixo a súa influencia. A primeira lei establece que a forza exercida por un campo magnético B sobre un elemento lineal diferencial de d l dun circuíto por onde circula a corrente I, vale d F =Id l Ä B . A segunda lei, formulada tamén por Ampère e derivada da lei de Biot-Savart, establece que a indución magnética d B creada por un elemento d l dun condutor percorrido por unha corrente I está nun punto do espazo situado nunha posición r respecto do elemento,

FORMULA

PERSOEIRO

Astrónomo, matemático e físico, marqués de Laplace. En astronomía destaca por unha teoría sobre a orixe do sistema solar, que se basea na teoría de Kant, e é coñecida como hipótese de Kant-Laplace. Investigou a traxectoria dos planetas e a estabilidade do sistema solar. Desenvolveu o cálculo de probabilidades e unha teoría da capilaridade e formulou dúas leis do electromagnetismo.

1. Relativo ou pertencente ás teorías de P. S. Laplace.

2. Operador diferencial representado polos símbolos K, 62 que, ao ser aplicado sobre unha función real de varias variables reais, f (x1....xn), dá lugar á función
   
   
   FORMULA
   
   
   OBS: Tamén se coñece como operador de Laplace.

1. Que ou quen come moito.

2. Que ou quen goza moito dos doces.

3. Que ou quen é pillo e carece de vergoña.

1. 1. Relativo ou pertencente a Laponia, aos seus habitantes ou á súa lingua.

   2. Natural ou habitante de Laponia.

2. 1.   Relativo ou pertencente ao pobo lapón ou á súa lingua.

   2. Individuo do pobo lapón.

   3. Pobo de orixe discutida, que habita no N de Suecia, Noruega e Finlandia e na península de Kola, en Rusia, por riba do Círculo Polar Ártico. Constitúe un problema antropolóxico a causa das súas características físicas. Algúns antropólogos consideran que pertencen a unha rama illada da etnia alpina, outros considérana unha etnia con trazos pre-europeos, chamada etnia lapónida. Son sedentarios e dedícanse á pesca, á caza e á agricultura, pero algúns grupos son aínda nómades e practican a gandería de renos. A súa sociedade é patriarcal.

3. Lingua finoúgria do phylum urálico que se fala en Noruega, Suecia, Finlandia e Rusia. Son trazos característicos do lapón o número dual, a flexión interna para expresar determinadas oposicións morfolóxicas e a distinción entre forma atributiva e forma predicativa do adxectivo. Os dialectos lapóns, profundamente diversificados, padecen a influencia léxica e sintáctica das respectivas linguas oficiais. Os primeiros textos escritos en lapón son publicacións relixiosas e abecedarios do s XVII. As primeiras gramáticas do lapón foron as de P. Fiellström Grammatica Lapponica (1738), H. Ganander Grammatica Lapponica (1743) e K. Leem  En Lappisk Grammatica (1748), e o primeiro dicionario, o de Stockflern, en Cristianía en 1850. O cultivo literario consolidouse a partir da década de 1930, coas publicacións da Sociedade Lapona de Cultura e a fundación, en 1979, da Asociación de Escritores Lapóns. Destaca a obra do poeta Paulus Utsi (1918-1975). OBS: Tamén se denomina saami.