"Bo" (Contén)

1. Bens ou obxectos de valor (armas, cartos, gando, etc) que os vencedores dunha batalla tiñan dereito a tomar dos inimigos vencidos. Considerado un dereito clásico da guerra, hoxe en día é internacionalmente rexeitado.

2. Conxunto de obxectos roubados ou apreixados empregando métodos violentos.

PERSOEIRO

Economista e banqueiro. Licenciado en Dereito e Económicas pola Universidad de Deusto. Presidente do consello de administración do Banco Santander Central Hispano (BSCH). Chegou ao Banco Santander en 1958 e foi nomeado conselleiro en 1960. En 1962 foi nomeado director xeral, vicepresidente segundo en 1971 e conselleiro delegado en 1977. Sucedeu a seu pai na presidencia do Banco en 1989. Pertence aos consellos de administración de Fuerzas Eléctricas de Cataluña, Compañía Española de Petróleo, Banco Comercial Español e Compañía Telefónica Nacional de España. É membro e vicepresidente do xurado dos Premios Príncipe de Asturias, membro do Bank Deposit Guaranty Foundation e da fundación Marcelino Botín. Foi galardoado coa Gran Cruz da Orden de Bernardo O’Higgins de Chile. En 1991 recibiu o Premio Futuro.

PERSOEIRO

Economista e banqueiro. Licenciado en Dereito pola Universidad de Deusto. Vicepresidente segundo do Banco Santander Central Hispano (BSCH). Chegou ao Banco Santander en 1957 e en 1960 foi nomeado subdirector xeral. En 1965 entrou na xunta directiva do Banco Intercontinental (Bankinter), da que foi nomeado presidente en 1986. É membro da Fundación Marcelino Botín.

PERSOEIRO

Economista e banqueiro. Fillo de Emilio Botín López, primeiro presidente do Banco de Santander, e de María Sanz de Sautuola y Escalante, descubridora das covas de Altamira. Licenciado en Dereito pola Universidad de Madrid. En 1929 foi nomeado conselleiro do Banco de Santander, accedeu á dirección do propio Banco en 1934 e foi nomeado presidente en 1950. En 1986 entregou a presidencia ao seu fillo Emilio, e en 1989 cedeu o cargo de vogal do consello de administración ao seu neto Emilio Botín-Sanz de Sautuola O’Shea. En 1965 creou o Banco Intercontinental (Bankinter); cedeu en 1986 a presidencia ao seu fillo Jaime e o cargo de vogal ao seu neto Marcelino Botín-Sanz de Sautuola y Nevada. Exerceu como presidente da Fundación Benéfica Marcelino Botín. Foi galardoado coa Gran Cruz ao Mérito Civil e coa Medalla de Oro do Consejo Superior de Cámaras de Comercio, Industria y Navegación de España.

1. Recipiente, xeralmente de barro, máis ancho na parte superior ca no pé, cunha asa na parte superior central e dous bicos, un para enchelo e outro, máis pequeno, para beber, que se usa para levar e conservar a auga fresca.

2. Recipiente de vidro cun bico longo en forma de cono, que se emprega para beber botando o líquido desde o alto cara á boca.

GOLFOS

Golfo do Mar Báltico situado entre Suecia e Finlandia. Cunha extensión de 668 km de largo e 240 km de ancho, e unha profundidade entre 50 e 100 m. Destacan o grupo das illas Aland situados na entrada, os illotes (schären) pegados á costa e os bancos de area que fan case imposible a navegación. Distínguense dúas partes; ao N, Bottenvik (cunha profundidade máxima de 126 m), e, ao S, Bottenha (coa máxima profundidade do golfo con 294 m). Todas as aguas de Finlandia e N de Suecia desembocan neste golfo, entre outros, os ríos Oulu, Kemi, Torne, Pite, Lule, Ume, Ågerman e Lyungan. Os portos principais son Härnösand, Luleå, Sundsvall e Gävle en Suecia, e Pori, Vaasa e Oulu en Finlandia.

1. Recipiente feito en pel de cabrito que empregan os pastores para gardar o leite que lle muxen ás cabras no monte.

2. Pelello usado para gardar viño.

3. Bota de montar a cabalo ou empregada para paseos polo campo.

1. Apelido que ten a súa orixe nun antigo alcume aplicado a un individuo que se caracterizaba por ser un gran bebedor de viño ou por ser pequenote e regordecho. A mesma orixe ca este ten o apelido Botas e os diminutivos Botella e Botello. Todos estes apelidos remiten ao latín tardío butta ‘vasilla de coiro, pelello, bota’ ou ao seu diminutivo butticula. Nalgúns casos puido facer referencia a unha persoa que desempeñaba o oficio de peleteiro.

2. Liñaxe oriúnda de Portugal, que se estendeu por terras de Galicia e León. A rama galega leva escudo partido: na primeira partición, en campo de ouro, dúas cabezas de mouros con turbantes brancos, postas en pau e coroadas de sable; na segunda partición, en campo de sinople, dúas torres de ouro, colocadas tamén en pao.

1. Relativo ou pertencente aos botocudos.

2. Individuo do pobo indio dos botocudos.

3. Pobo indio do Brasil localizado preto do río Doce, nunha zona montañosa e selvática, entre os estados de Minas Gerais e Espírito Santo. Os botocudos viven da recolección e da caza, e o seu nivel tecnolóxico é moi baixo. Son animistas e falan unha lingua ge. Actualmente están case que extinguidos.