"GR" (Contén)

PARROQUIA

Parroquia do concello de Guntín baixo a advocación da santa Cruz.

PERSOEIRO

Político e diplomático soviético. Embaixador en Washington (1943), participou nas conferencias de Yalta e Potsdam e foi delegado da URSS no Consello de Seguridade da ONU (1946-1948). Membro do Comité Central do PCUS desde 1956 e do Politburó en 1973, ocupou a carteira de Asuntos Exteriores entre 1957-1985 e a presidencia da URSS entre 1985-1988.

PERSOEIRO

Político italiano. Cofundador do Partito Popolare e da Democrazia Cristiana, foi elixido deputado en 1919. Durante a Segunda Guerra Mundial tomou parte na Resistencia e, rematado o conflito, ocupou a carteira de Industria e Comercio (1944-1946), a presidencia da Cámara de deputados (1948-1955) e a da República italiana (1955-1962).

CAPITAIS

Capital da provincia de Groningen, Países Baixos (171.193 h [1999]). Situada no extremo do Hondsrug, no punto de transición do terreo areoso de Drenthe ao arxiloso da provincia de Groningen. Centro comercial da provincia, está unida con outras poboacións provinciais por unha rede de canles e ríos que fan a cidade accesible a barcos de gran calado e que a unen ao sistema de vías navegables dos Países Baixos. Ten industrias de construción naval, industria eléctrica, química, téxtil, mecánica, de elaboración de tabaco e refinerías de azucre. A cidade, coa rexión homónima, formou parte de Frisia ata que pasou ao Sacro Imperio Romano Xermánico (962). Anexionada por Carlos V (1536), a rexión opúxose á monarquía hispánica (1581) e integrouse nas Provincias Unidas en 1594. Dependente de Francia (1795-1814), foi ocupada polos alemáns (1940-1945). Do seu patrimonio cultural destacan, entre outros, o convento de Heilingen Geest (s XIII), a Gereformeerde Zuiderkerk, a sinagoga deseñada por T. Kuipers...

PERSOEIRO

Humanista holandés. Coñecido como Hugo Grotius ou Grocio, formouse en leis en Orléans e tras regresar ás Provincias Unidas converteuse no procurador xeral da provincia de Holanda (1607). Defensor das ideas do arminianismo, o seu intento de mediar no conflito relixioso levouno a ser condenado a cadea perpetua (1619). Tras fuxir a París, foi nomeado embaixador de Suecia nesta cidade (1634-1644). Centrou os seus estudios no ámbito da filosofía do dereito e foi considerado un dos fundadores do dereito internacional moderno e da teoría racionalista do dereito natural. Das súas obras destacan Mare liberum (1609), De iure belli ac pacis (1625) e De veritatis religionis christianae (1627).

PERSOEIRO

Arquitecto, pedagogo e crítico da arte. Discípulo de P. Behrens, realizou con Adolf Meyer os talleres Fagus en Alfeld an der Leine (1911) e un pavillón industrial na exposición do Deutsches Werkbund de Colonia (1914), considerada a derradeira obra do período de exploración da arquitectura moderna. Chamado para dirixir a Sächsische Hochschule für bildende Kunst e na Sächsische Kunstgewerbeschule, refundounas e creou a Bauhaus en Weimar (1919), que dirixiu ata 1928. Co lema “arte e técnica: unha nova unidade”, formulou en termos modernos a loita entre as vantaxes cualitativas da artesanía e as cuantitativas da industria, xunto coa estandarización. En 1934, coa chegada dos nacionalsocialistas ao poder, trasladouse a Reino Unido, onde traballou con E. Maxwell Fry, e en 1937 a EE UU. Exerceu de profesor na Graduate School of Design de Harvard, onde dirixiu a sección de arquitectura. En 1949 creou The Architects Collaborative, que actuou de modelo nos medios arquitectónicos norteamericanos. Como...

PERSOEIRO

Pintor. Fillo de miniaturistas, formouse con J.L. David (1785-1790) e en Italia (1792), onde coñeceu a Napoleón, que o fixo seleccionador das obras artísticas que se enviaban ao Louvre e que lle encargou Les pestiférés de Jaffa (1804). Pintou numerosas escenas bélicas napoleónicas, entre outras, Le champ de bataille d’Eylau (1808). Na cúpula do Panteón de París pintou a apoteose de Bonaparte, que, ao cambiar as circunstancias políticas,   se converteu na apoteose da monarquía borbónica. Luís XVIII nomeouno barón. Fixo de ponte entre o neoclasicismo de David e a escola romántica.

PERSOEIRO

Fotógrafo e diplomático. Gracias á súa profesión viaxou por todo o mundo; estivo en Lisboa (1823), en Exipto (1828), en México (1831) e en Bogotá (1838). Realizou o seu primeiro daguerrotipo en 1839 e ao ano seguinte viaxou a Arxentina. Volveu a Bogotá en 1842, onde fixo varias fotografías da cidade. Viaxou a Atenas en 1850 e alí tomou varias vistas da Acrópole. En 1851 realizou fotografías en Londres. En París, en 1852, na Fête des Aigles, fixo vinte e cinco daguerrotipos. Presidiu a Sociedade Heliográfica e publicou Recueil nouveaux concernant la photographic (1847).

PERSOEIRO

Escritor e historiador occitano. Coñecido como Pierre Devoluy, foi oficial do exército francés. Formouse poeticamente en París, en contacto co simbolismo.

1. Antiga moeda de Alemaña e Austria.

2. Moeda fraccionaria austríaca que equivalía á centésima parte dun xilín.

1. Aplícase á persoa que non amosa educación nin cortesía nas súas palabras e actitudes.

2. Que é de pouca calidade ou está mal feito.

1. Arbusto caducifolio, do xénero Ribes, da familia das grosulariáceas, de follas alternas, simples e palmadas, flores regulares reunidas en acios e froitos en baga que reciben o nome de grosellas.

2. Arbusto leñoso duns 2 m de altura, follas palmadas e de bordos dentados, flores agrupadas en acios e froitos en baga negra. Crece en bosques de ribeira, preto dos ríos ou tamén coma planta ornamental. Cultívase polos seus froitos en Galicia e Portugal.

3. Arbusto espiñoso dun 1,5 m de altura, follas simples de borde dentado, flores de cor vermella ou verdosa e froito en baga de forma ovada e cor vermella-verdosa. Provén de especies europeas e americanas e cultívase sobre todo en países centroeuropeos e escandinavos. OBS: Tamén recibe o nome de groselleira espiñosa.

4. Arbusto non espiñoso dun 1,5 m de altura, de ramas erguidas que conteñen grandes follas palmadas, flores reunidas en acios e froitos en baga de cor vermella e sabor agridoce. É orixinario de centroeuropa e do N de Asia.