"GR" (Contén)

1. Calidade de groseiro.

2. Acción ou dito groseiro.

1. Que ten un grosor maior do normal.

2. grosor.

3. Parte máis importante ou numerosa de algo.

4. Trazo máis ancho da letra.

1. 1. Dimensión máis pequena dun corpo de tres dimensións, especialmente nun corpo laminar.

   2. Medida desa dimensión.

2. Diámetro dun obxecto cilíndrico.

FILOSOFOS

Filósofo inglés. Formado na Oxford University, foi chanceler da mesma (1221), arquidiácono de Leicester e desde 1253 bispo de Lincoln. Considerado un dos fundadores da escola de Oxford e influído polas ideas de Platón e Aristóteles, colocou a luz no centro da súa metafísica e da súa epistemoloxía. Recoñeceu, ademais, a importancia da experimentación no establecemento das verdades científicas. Das súas obras detacan, De unica forma omnium, De generatione stellarum, De motu corporali et lue e De intelligentiis. Así mesmo, traduciu do grego e do latín a Teoloxía mística de Pseudodionisio e De fide ortodoxa de Damascio.

CAPITAIS

Capital da provincia homónima, en Toscana, Italia (72.663 h [2000]). Situada no corazón da chaira de Maremma, a 12 km da costa do mar Tirreno e a 1 km da beira dereita do río Ombrone. É un mercado agrícola e gandeiro, e ten industria mecánica, alimentaria, petroquímica e de materiais para a construción. Do seu patrimonio cultural destacan, entre outros, as igrexas de San Lorenzo (s XII) e San Francesco, a fortaleza Medicea e a muralla hexagonal (s XVI).

PICOS

Pico austríaco do macizo de Hohe Tauern (3.798 m). Nel localízase o glaciar Pasterze.

PERSOEIRO

Escritor italiano. Romántico conservador, escribiu a novela histórica Marco Visconti (1834), os contos rimados La fuggitiva (1815) e Ildegonda (1820), e o poema épico “I lombardi alla prima crociata” (1826), a partir do que G. Verdi compuxo unha ópera homónima estreada en 1843.

PERSOEIRO

Escritor. Enxeñeiro químico de profesión, foi correspondente durante a Segunda Guerra Mundial. É autor de contos, novelas e teatro. Da súa produción destaca Za pravoje delo (1952) e Vsjo tečot (1970).

PERSOEIRO

Hispanista alemán. Escribiu Geschichte der latein-amerikanischen Literatur (1969) e Katalanische Lyrik der Gegenwart (1923). Xunto con Rudolf Slaby publicou un dicionario do castelán e alemán (1932-1937).

PERSOEIRO

Escritor. Inscrito no realismo social, publicou La zanja (1961), Un cielo dificilmente azul (1961) e Otoño indio (1983).

PICOS

Pico austríaco do macizo de Hohe Tauern (3.674 m). Contén xacementos de pedras preciosas.

1. Relativo ou pertencente ás grosulariáceas.

2. Planta da familia das grosulariáceas.

3. Familia de arbustos, que engloba un só xénero (Ribes) e ao redor de 150 especies, as máis delas distribúense nas zonas templadas do Hemisferio N e os Andes. Son plantas caducas ou perennes, moitas veces espiñosas, con follas simples, alternas sen estípulas, flores pequenas que nacen en aciosos e o froito carnoso. O seu maior interese radica nos froitos comestibles do xénero, as grosellas.

PERSOEIRO

Pintor alemán naturalizado norteamericano. Estudiou en Dresden e Berlín e fixo debuxo humorístico para os xornais. Despois dunha estancia en París, participou no dadaísmo e no futurismo. Creou unha obra dun expresionismo cruel sobre escenas da vida contemporánea, entre as que destacan, A vida dun socialista (1920), Ecce homo (1923) e Milagre dun burgués (1925). Fuxiu do nazismo e trasladouse a EE UU en 1933, onde realizou paisaxes e bodegóns románticos e visións apocalípticas.

1. Que provoca risa por ridículo ou extravagante.

2. Motivos ornamentais caprichosos, pitóricos, cerámicos ou de estuco que se xeneralizaron desde Italia a partir do s XVI. Normalmente, constan de elementos arquitectónicos, mesturados con figuras e motivos vexetais estilizados, todo estruturado nunha estudada superposición, semellantes aos atopados na Domus Aurea de Nerón en Roma. Foron un recurso moi empregado no Renacemento e no manierismo, tamén en Flandres, Alemaña e Francia, onde entroncou co rococó do s XVIII.

PERSOEIRO

Político alemán. Fundador e copresidente do partido socialista unificado (Sozialistiche Einheitspartei Deutschlands [SED]), foi presidente da República Democrática Alemana entre 1949-1964.

PERSOEIRO

Mineraloxista alemán. Estudiou a estrutura das redes cristalinas mediante o emprego da teoría de grupos e a espectrografía dos raios X. Das súas obras cómpre destacar Chemische Krytallographie (1906-1919).