"Est" (Contén)

PERSOEIRO

Escritor. Incorporou á literatura castelá un extenso vocabulario de lingua popular e coloquial, antecedente da linguaxe de La Celestina. Da súa produción destacan Corbacho o Reprobación del amor mundano, de carácter satírico, Vidas de San Ildefonso y San Isidro, Atalaya de las Crónicas, de tipo histórico, e a obra menor Vencimiento del mundo. Así mesmo, fixo a tradución do Libro de la perdurable virginidad de Santa María, obra de San Ildefonso.

PERSOEIRO

Escritor e xornalista. Emigrou a México e alí comezou a súa actividade literaria e xornalística. Entre as súas obras destacan Se adoraban (1924), El hombre que no encuentra mujer (1925) e Ella tuvo la culpa (1928).

PERSOEIRO

Pintor. A súa obra presenta unha carencia case absoluta de idea espacial, entregando o fondo das obras a un brocado rústico. O trazado é sintético, matizando os volumes co emprego das liñas. Destacan as súas obras nas igrexas de Santa María de Marzá (Palas de Rei), San Xurxo de Augas Santas (Palas de Rei) e Santo Estevo de Paderne en Castroverde.

PERSOEIRO

Fotógrafo. Estudiou e exerceu como avogado ata que abandonou o seu traballo pola fotografía. Interesado por todos os movementos de vangarda, foi pioneiro no uso da fotografía como fonte de documentación arquivística. Inventariou todas as fotografías en función da súa temática (escultura, arquitectura, paisaxes ou xentes), constituíndo un retrato iconográfico da Catalunya de comezos do s XX, o chamado Arxiu Mas (1900).

PERSOEIRO

Arquitecto e escultor. Foi o principal representante do estilo protogótico en Galicia, onde viviu e desenvolveu a súa actividade artística. Descoñécese a súa formación, posiblemente adquirida ao longo do Camiño de Santiago, especialmente nas vías francesas. A súa primeira intervención documentada sitúao en 1161 nas obras da ponte de Pontecesures. Un documento de 1168 vincúlao a Santiago de Compostela, onde traballou durante máis de 20 anos como mestre de obras da catedral por encargo de Fernando II, de quen recibiu a cambio unha renda vitalicia. Nesa data iniciou o pórtico da Gloria, única obra súa documentada e principal exemplo do protogótico, imitado posteriormente no pórtico do Paraíso da catedral de Ourense. O seu estilo caracterizouse pola madurez, expresada tanto nos recursos técnicos como iconográficos, e pola utilización de elementos románicos que apuntaban xa algunhas característas do gótico: o emprego de arcos apuntados na separación dos tramos, as bóvedas oxivais, o naturalismo...

1. 1. Título honorífico dado aos emperadores, emperatrices, reis e raíñas. Empregouse a partir do s XIII, só para os emperadores, e estendeuse pouco a pouco aos reis, ata que foi corrente a partir do s XVII.

   2. Forma de tratamento que se lles dá aos reis, emperadores e a Deus. OBS: Nesta acepción adoita escribirse en maiúscula.

2. Carácter de grandeza que inspira respecto e veneración.

3. Representación de Xesús Cristo ou da Virxe nun trono e en actitude hierática, típica da arte medieval. En particular, os Cristos en maxestade foron coñecidos como a representación (ss XI-XIV) de Xesús Cristo cravado na cruz, vestido con túnica e xeralmente coroado, cun rostro impasible e caracterizado pola ausencia total de dramatismo.

1. Que ten ou amosa maxestade.

2. plural maxestático.

PERSOEIRO

Actor cinematográfico estadounidense. Coñecido como Fredric March, aproveitou a súa versatilidade para protagonizar papeis de galán e outros personaxes máis complexos. Participou nos filmes Dr Jekyll and Mr Hyde (1931, Oscar ao mellor actor 1932), Anna Karenina (1935), A Star is Born (1937) e The Best Years of Our Lives (1946, Oscar ao mellor actor 1947).

PERSOEIRO

Novelista e mestra. A súa obra, influenciada pola corrente realista da época, iniciouse no semanario Domingo co conto Nina (1945, Premio Concha Espina), se ben o seu primeiro éxito acadouno coa novela Nosotros los Rivero (1953, Premio Nadal). Autora de diversos guións cinematográficos e libros de ensaio, publicou tamén Compás de espera (1954), Diario de una maestra (1961), Andrés (1963, Premio Sésamo) e El urogallo (1982).

PERSOEIRO

Pintor, gravador e escultor francés. Cultivou o tema histórico e de xénero, de factura minuciosa e de pequeno formato, que impuxo como moda. En 1834 deuse a coñecer coa obra Le visite chez le bourgmestre. Pintou a epopea napoleónica en Campagne de France, 1814 (1864) e destaca Le siège de Paris (1870). Foi o primeiro pintor galardoado coa Légion d’Honneur.

PERSOEIRO

Poeta. Amiga de F. García Lorca, Rafael Alberti e Luis Buñuel, casou en 1931 con Manuel Altolaguirre, con quen fixo de voceira da Xeración do 27. Da súa produción poética, na que aproveita as innovacións da súa época sen desapegarse da herdanza clásica e popular, destaca Inquietudes (1926), Surtidor, (1928), Canciones de mar y tierra (1930), El personaje presentido (1931), Vida a vida (1932), El carbón y la rosa (1935), Niño y sombras (1936), Lluvias enlazadas (1939), Sombras y sueños (1944) e Vida o río (1979).

1. Músico medieval que cantaba e bailaba.

2. Músico ambulante.