"car" (Contén)

1. Faltar ao propio deber ou aos propios principios. Ex: Ao ofrecerlle os cartos claudicou das súas teorías iniciais. Despois de ver durante anos que os seus compañeiros non cumprían coas súas obrigas, el tamén claudicou.

2. Desistir dunha empresa pola incapacidade de levala a cabo.

3. Camiñar torcendo o corpo cara a un lado ou cara aos dous alternativamente.

PERSOEIRO

Escritor e crítico literario. Ensinou literatura en diversas universidades de España e do estranxeiro. Publicou, entre outros libros: Cinco estudios de literatura española moderna (1945), Temas de Unamuno (1953) e Estudios hispanosuecos (1954). Dende 1971 pertenceu á Real Academia Española.

1. Relativo ou pertencente ao cleistocarpo.

2. Aplícase, en xeral, aos organismos de frutificación indehiscente.

1. Nos fungos, corpo esporífero indehiscente.

2. Nos mofos, esporanxio sen opérculo.

3. Froito indehiscente como a núcula, a drupa e a baga.

PERSOEIRO

Actriz. Foi unha das figuras máis destacadas do teatro castelán posromántico e naturalista. Debutou en Madrid en 1891. Actuou con Emilio Mario, Ricardo Calvo, Enric Borrás e outros, e formou unha compañía co seu home, o dramaturgo Federico Oliver.

1. Producir vultos ou concavidades ao golpear algo.

2. Deformarse algo presentando vultos ou concavidades cando se golpea.

PERSOEIRO

Escritor italiano. Na súa novelística segue as correntes da literatura francesa da posguerra e aborda problemas relixiosos. Publicou, entre outras obras: La difficile speranza (A difícil esperanza, 1947), Il cielo e la terra (O ceo e a terra, 1950) e La pietra bianca (A pedra branca, 1959).

1. Organizar en forma de código unha serie de leis, costumes, regras ou normas. Ex: Os romanos codificaron as súas leis. Aínda non codificou as normas polas que nos debemos rexer.

2. Sistematizar con regras ou leis un dominio ou un ámbito que se expresa. Ex: A investigación codificou con éxito a lingua das abellas.

3. Dispoñer información segundo un código determinado.

4. Emitir un sinal nun código ao que só teñen acceso algunhas persoas, xeralmente clientes do centro emisor. Ex: Moitos canais privados de televisión codifican o seu sinal.

5. Aplicar as regras de codificación, asociadas a un código dado, ao xogo de orixe, para obter o xogo resultante.

1. Emitir sons os porcos, especialmente os bacoriños.

2. Queixarse o can, especialmente cando persegue unha presa no monte.

PERSOEIRO

Escritor colombiano. Estudiou en Bogotá e residiu en La Habana, París e Barcelona. Da súa produción destacan os relatos El verano también moja las espaldas (1966) e Biografía del desarraigo (1974); as novelas Crónica de tiempo muerto (1975), Todo o nada (1980) e Tal como el fuego fatuo (1986); e o ensaio Textos al margen (1978).

1. 1. Poñer algo ou alguén no lugar que se expresa.

   2. Poñer algo ou alguén ao xeito e con coidado no lugar que lle corresponde.

   3. Asignarlle a alguén un determinado posto. Ex: Como cheguei tarde colocoume na derradeira fila no último asento.

2. 1. Darlle emprego a unha persoa.

   2. Buscar acomodo a alguén proporcionándolle unha determinada posición que lle permite vivir con comodidade. OBS: Emprégase frecuentemente seguido dos adverbios ben, mal ou outros equivalentes. Ex: Sempre colocou ben os seus familiares.

3. Empregar os cartos nun negocio para que dean rendemento.

4. 1. Conseguir un comprador para algunha cousa da que é difícil desfacerse ou que é difícil de vender.

   2. ...

PERSOEIRO

Arquitecto, pintor e gravador paraguaio. Estudiou arquitectura no seu país para despois acudir a escolas de pintura en Madrid (1964-1965) e París (1970-1971). Entre os galardóns que recibiu destacan o Premio de Pintura de la Muestra de Arte Actual de América y España (1963) e o Premio Interamericano de Cultura Gabriela Mistral (1990).