"Bo" (Contén)

DEPARTAMENTOS

Departamento da Costa de Marfil (3.980 km2; 165.822 h [1988]). A capital é Bouaflé (17.188 h [1988]).

CAPITAIS

Capital do departamento homónimo, na Costa de Marfil (450.594 h [1988]). Posúe diversos institutos de investigación sobre a gandería e as fibras téxtiles tropicais.

DEPARTAMENTOS

Departamento da Costa de Marfil (23.800 km2; 808.048 h [1975]). A capital é Bouaké.

1. Conxunto de golpes que recibe unha persoa.

2. Dito ou manifestación que carece de verdade.

1. Planta do xénero Sedum, da familia das crasuláceas, de follas planas ou cilíndricas, flores pentámeras de pétalos libres e froitos foliculares. A propagación é vexetativa, grazas ás follas caedizas. Existen preto de 300 especies en todo o mundo, 30 na Península Ibérica e preto de 20 en Galicia. Moitos dos boubíns son propios de ambientes secos como rochedos, areais costeiros ou mesmo valados e tellados. As especies máis comúns en Galicia son: S. acre, de petálos amarelos; S. album, de pétalos brancos e talos de ata 20 cm de lonxitude; S. anglicum, de pétalos brancos, talos de ata 6 cm de lonxitude e perenne; S. arenarium, de pétalos brancos, talos de ata 6 cm de lonxitude e anual; S. brevifolium, de pétalos brancos, pubescente e coas follas opostas; e S. hirsutum, de pétalos brancos, pubescente e coas follas alternas.

2. Doenza semellante á epilepsia propia de animais como os porcos e os gatos.

PERSOEIRO

Escultor francés. Viviu en Roma entre 1723 e 1732, alí coñeceu o Clasicismo. Traballou en Versailles e en París onde realizou a Fonte da rúa Grenelle.

PERSOEIRO

Prehistoriador, arqueólogo e paleontólogo, máis coñecido como Boucher de Perthes. Está considerado como un dos fundadores da Prehistoria. Autodidacta, con coñecementos sólidos de Xeoloxía, interesouse pola Arqueoloxía e defendeu e demostrou a existencia do home cuaternario. Publicou diversas obras, entre as que destaca Antiquités celtiques et antédiluviennes (Antigüidades célticas e antediluvianas, 1857).

PERSOEIRO

Pintor e debuxante, discípulo de François Lemoyne. O encargo de gravar 125 debuxos de Watteau permitiulle estudar o estilo deste artista. Viviu en Italia entre 1727 e 1731. En 1734 ingresou na Académie Royal de Peinture et de Sculpture, da que foi director en 1765. En 1763 foi nomeado primeiro pintor do Rei. Encargouse da dirección artística das manufacturas reais dos Gobelins e de Beauvai. Creou, xunto con Watteau, a mitoloxía galante que contiña os temas máis importantes da pintura do Rococó (O baño de Diana). Tivo como discípulo a Jean-Honoré Fragonard.

GALICIA

Pintor. Desenvolveu a súa traxectoria artística en Arxentina onde emigrou de neno. Foi discípulo de Juan Manuel Blanes en Montevideo. Estudiou en Florencia cunha bolsa de goberno arxentino. Foi membro da primeira sociedade de artistas de Bos Aires, La Colmena, e colaborou no Almanaque Gallego. Entre as súas obras destacan: Retrato de Rosalía (1897), La llegada de las caravelas a San Salvador, Tropas en el Chaco e La primera misa-fundación de Buenos Aires por D. Juan de Garay.