"An" (Contén)

PERSOEIRO

Artista plástico suízo. Formouse en Karlsruhe e en París. Artista polifacético, abriu un taller de bordados en Florencia (1892), que continuou en Múnic (1894), cultivou a escultura e deseñou mobles. A súa obra reflicte constantemente un movemento ondulante propio do Jugendstil. Foi cofundador da revista Vereinigte Werkstätten für Handwerkskunst (1897).

1. Cumprimento exacto daquilo que prescribe unha lei, unha regra ou unha relixión.

2. Respecto ou obediencia a un superior.

3. Observancia máis estrita da regra en certas ordes relixiosas, como na dos beneditinos ou na dos carmelitas, entre outras. Prodúcese como consecuencia dunha reforma, en contraposición a ulteriores evolucións ou desviacións dela.

1. Que observa.

2. Que ou quen é fiel á práctica dunha relixión ou dunha regra.

3. Membro dunha rama franciscana que se caracteriza por unha observancia máis estrita da regra con respecto á pobreza, en oposición aos conventuais (s XVI).

IGREXAS

Igrexa parroquial situada na Estrada. Construíuse en estilo románico durante o s XII, aínda que foi reformada durante o s XVIII. Consta de nave única e ábsida semicircular con cuberta abovedada e unida a un corpo rectangular do presbiterio. Destaca a decoración interior, cunha fileira de canzorros, que percorre a nave e a ábsida. A fachada foi reedificada en 1769, con porta arquitrabada, xambas lisas e lintel rectangular.

PERSOEIRO

Historiador. Desde 1539 foi cronista real de Carlos I. Escribiu Crónica general de España, en 5 volumes (1543-1553), que abranguía ata o s III a C.

PERSOEIRO

Navegante de orixe galega. Estableceuse desde 1501 en La Española, actual Santo Domingo, e en 1508 Nicolás de Ovando, gobernador da illa, ordenoulle explorar as costas de Cuba e probablemente demostrou a súa insularidade. En 1512 trasladouse a Darién, onde fixo amizade con Vasco Núñez de Balboa, que o enviou como representante ante a Casa de Contratación de Sevilla; durante a travesía fixo escala en Cuba e axudou a Diego de Velázquez na conquista da illa.

GALICIA

Relixioso agostiño. Foi prior dos convetos de Estella e de Santiago de Compostela, reitor do Colegio de Teólogos de Valladolid e definidor xeral da súa orde. Publicou Oración fúnebre en las solemnísimas exequias que a la tierra y grata memoria del Ilmo. y Rmo. D. Bartolomé de Rajoy y Losada [...] (1772).

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Toledo, Castela-A Mancha, situado en La Mesa de Ocaña, no límite con Madrid (6.441 h [2001]). É un centro agrícola e gandeiro, cunha industria diversificada. Destaca a igrexa gótica de San Juan (s XV) e as ruínas do palacio dos duques de Frías (s XV).

PERSOEIRO

Fotógrafo. Foi xefe de fotografía do xornal Diario de Cuba (1939) e colaborou con xornais como El Mundo. As súas fotografías mostran algúns dos acontecementos máis importantes da historia de Cuba, como o asalto ao cuartel da Moncada ou o desembarco do Gramma, pero tamén fixo fotografías en que retratou o día a día da sociedade cubana, as regatas ou os bailes no Centro Gallego.

PERSOEIRO

Ciclista. Destacou como escalador e conseguiu a medalla de bronce no campionato do mundo de Montjuïc (1973). Gañou dúas veces o campionato de España (1968 e 1972), a Vuelta a España (1970) e o Tour de France (1973), ademais de nove etapas na carreira francesa e seis na proba española. Recibiu a Medalla de Oro al Mérito Deportivo (1973).

REXIÓNS

Rexión histórica de Francia (190.000 km2; 15.900.000 h [estim 1990]). Limita, ao O, co Océano Atlántico, ao SL co Mar Mediterráneo, ao L penetra en Piemonte, no territorio do actual estado italiano, e toca Liguria. A liña que marca a delimitación setentrional describe dúas curvas pequenas nos extremos e unha grande no centro, e deixa do outro lado desta liña, de L a O, Savoia, a parte alta de Delfinado e de Auvernia, condado da Marca, Limoges e Poitou; a parte meridional limita co Pays Basque francés, Aragón e Catalunya. Occitania componse das rexións de Gascoña, Guyenne, Lemosín, Auvernia, Delfinado, Provenza e Languedoc. Sobre esta división autóctona e tradicional o centralismo francés impuxo a división administrativa en rexións e departamentos, resultado da Revolución Francesa. De acordo con esta división, Occitania quedou comprendida (aínda que os límites non coinciden totalmente) nas rexións administrativas de Aquitania, Lemosín, Auvernia, Rhône-Alpes, Provenza-Alpes-Costa...

1. Movemento político-cultural que busca recuperar a nacionalidade de Occitania en oposición á política centralista de Francia.

2. Elemento lingüístico propio da lingua occitana ou que procede dela.

1. 1. Relativo ou pertencente ao occitanismo.

   2. Seguidor do occitanismo.

2. Persoa estudosa da lingua e a cultura occitanas.