"CERN" (Contén)

1. Facer cortes ao redor do tronco dunha árbore para imposibilitar a circulación do zume e, como consecuencia, o seu agostamento.

2. Frear ou deter o crecemento de animais ou plantas.

3. Cortar as pólas ou gallas dunha árbore ou arbusto.

1. Termo da xerga dos canteiros que corresponde á voz ‘baúl’.

2. Termo da xerga dos telleiros ou daordes que corresponde á voz ‘baúl’.

1. Revista trimestral en galego que se editou en 1989, difundida pola Asociación para a Defensa Ecolóxica de Galiza (ADEGA). Na primeira etapa denominouse igual ca a asociación. Como indica o subtítulo de “Revista Galega de Ecoloxía e Meio Ambiente”, dedícase a denunciar as agresións contra o medio ambiente. Acolle diversas seccións tituladas “Actualidade”, “A nosa Flora”, “Ecoloxía mariña”, “Roteiro”, “Residuos”, “Dossier”, “Humor” ou “Actividades”. Entre os colaboradores destacan Manuel Soto, Elvira Cienfuegos, Ramón Varela ou Xesús Pereiras. Contén tamén distintos traballos literarios como os poemas das contraportadas firmados por Avilés de Taramancos, Francisco Souto, Cesáreo Sánchez, Igor Lugrís, Bernardino Graña ou Darío Xohán Cabana. A partir do número 6, Emilio Insua comezou un apartado titulado “A natureza da literatura”, no que analiza a visión que diversos personaxes, como Afonso X, Francisco Añón, Leiras Pulpeiro, Marica do Campo ou Manuel María, tiñan da natureza.

2. Parte interior máis dura e consistente do tronco das árbores. Na tradición oral recóllense ditos como: “Díxolle a cerna ao cravo: deixarás aquí o rabo”.

3. Parte fundamental dunha cousa.

4. Persoa que goza de boa saúde e de fortaleza.

1. Parte interior máis dura e consistente do tronco das árbores. Na tradición oral recóllense ditos como: “Díxolle a cerna ao cravo: deixarás aquí o rabo”.

2. Parte fundamental dunha cousa.

3. Persoa que goza de boa saúde e de fortaleza.

1. Apelido de orixe toponímica. Procede do sintagma latino *(terras) cineratas ‘terras queimadas’. Documéntase no s XVIII: “Bernardo Cernadas” (doc ano 1752 en Santiago 1752 según las Respuestas Generales del Catastro de Ensenada, p 91).

2. Liñaxe que tomou o seu nome dun dos moitos topónimos homónimos. As súas armas levan o escudo cortado: primeira partición, en campo de goles, cun brazo armado de prata, movente do franco sinistro, cunha espada denuda na man; segunda partición, en campo de azul, cunha peneira de prata.

GALICIA

Sacerdote e poeta. Coñecido como Cura de Fruíme, a súa obra en galego caracterízase pola reivindicación da identidade galega fronte ao menosprezo común na época. Cultivou a poesía de circunstancias e de corte epigramático en galego e castelán. Adscrito ao neoclasicismo, ten unha certa influencia prerromántica. En vida publicou, entre outras obras, Padrón festivo del Carmen empadronado en la Ilustre Villa de Iria Flavia [...] (1752), Vindicias históricas por el honor de Galicia (1760), Funeral ofrenda en las exequias de Feijóo (1765), Apelación de una sentenza poco piadosa [...] (1766) e El No lo entiendo del Cura de Fruíme [...] (1769). A maior parte da súa produción apareceu postumamente baixo o título Obras en prosa y verso del Cura de Fruíme (1778-1781), no que se inclúen varios entremeses compostos co gallo das festas da súa parroquia, que incorporan a lingua galega para caracterizar algúns personaxes, entre eles Loa...

PERSOEIRO

Crego e avogado. Bacharel en filosofía dende 1783 e licenciado en Leis e Canons en 1801, foi avogado da Real Audiencia de Galicia e abade na igrexa de Santa María de Dodro.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Manzaneda baixo a advocación de santa María.

1. Cortar as pólas dunha árbore ou planta.

2. Facer incisións ao redor do tronco dunha árbore ata chegar á cerna, para imposibilitar a circulación do zume e facer que seque.

3. Quitarlle a cortiza ás arbores.

1. Revista trimestral en galego que se editou en 1989, difundida pola Asociación para a Defensa Ecolóxica de Galiza (ADEGA). Na primeira etapa denominouse igual ca a asociación. Como indica o subtítulo de “Revista Galega de Ecoloxía e Meio Ambiente”, dedícase a denunciar as agresións contra o medio ambiente. Acolle diversas seccións tituladas “Actualidade”, “A nosa Flora”, “Ecoloxía mariña”, “Roteiro”, “Residuos”, “Dossier”, “Humor” ou “Actividades”. Entre os colaboradores destacan Manuel Soto, Elvira Cienfuegos, Ramón Varela ou Xesús Pereiras. Contén tamén distintos traballos literarios como os poemas das contraportadas firmados por Avilés de Taramancos, Francisco Souto, Cesáreo Sánchez, Igor Lugrís, Bernardino Graña ou Darío Xohán Cabana. A partir do número 6, Emilio Insua comezou un apartado titulado “A natureza da literatura”, no que analiza a visión que diversos personaxes, como Afonso X, Francisco Añón, Leiras Pulpeiro, Marica do Campo ou Manuel María, tiñan da natureza.

2. Parte interior máis dura e consistente do tronco das árbores. Na tradición oral recóllense ditos como: “Díxolle a cerna ao cravo: deixarás aquí o rabo”.

3. Parte fundamental dunha cousa.

4. Persoa que goza de boa saúde e de fortaleza.