"CIT" (Contén)

Eritrocito deformado por proxeccións membranosas irregulares, de dimensións e forma variable, que lembra a folla do acanto. A presenza destes eritrocitos no sangue denomínase acantocitose.

Anomalía morfolóxica dos eritrocitos que presentan na súa superficie prolongacións grandes e rugosas (eritrocitos espiñosos ou acantocitos). Forma parte da enfermidade coñecida como abetalipoproteinemia.

Célula constituínte do tecido adiposo. Contén un vacúolo líquido de graxa, que representa o 95% do peso celular. Chámase tamén esteatocito.

Denominación xenérica dos linfocitos e monocitos. Son células leucocíticas de núcleo grande e nas que non se observan gránulos citoplasmáticos. Prodúcense no sistema linfático e na médula ósea.

Enfermidade do sangue caracterizada pola ausencia ou diminución moi marcada de neutrófilos no circulación periférica, que case sempre coincide coa súa ausencia en estado maduro na médula ósea. Xeralmente a provoca unha hipersensibilidade medicamentosa. Os síntomas son os propios dunha grave infección por ausencia de defensas orgánicas.

Dise do tipo de óvulo que presentan a maioría dos mamíferos, pobre en vitelo e que experimenta unha segmentación total e bilateral.

Diminución notable do número de linfocitos causada xeralmente por unha atrofia do tecido linfático (síndrome de linfocitóptise esencial).

Pequena bolboreta coas ás de cor gris e amarela, e as antenas avermelladas. A súa larva, como a doutras trazas, é moi prexudicial para os cereais, tanto no campo como almacenados.

Célula propia do sangue e doutros líquidos orgánicos dos invertebrados, capaz de provocar movementos ameboides; adoita ter unha función fagocitaria.

Ausencia ou diminución extrema de megacariocitos na médula ósea hematopoética. É un sinal determinante da trombopenia conxénita.

Silicato de aluminio anhidro Al2SiO5. Cristaliza no sistema rómbico; os cristais son sinxelos, de forma prismática alongada, raramente transparentes, de cor rosada e de exfolicación clara. Ten dureza 6,5-7,5 e peso específico 3,1. É un mineral abondoso nas rochas metamórficas e é alóxeno nas rochas sedimentarias. O Al2SiO5 é trimórfico: as outras dúas formas de mineralización son a distena e a silimanita.

Anisometría celular, especialmente dos eritrocitos.

Cloruro de calcio natural hidratado, de fórmula CaCl2 ·6H2 O, descuberto na Antártida.

Dise dos elementos, sobre todo aqueles dunha bobina, dispostos de forma que se reduza a un mínimo a súa capacidade parasita.

Provincia ou división administrativa romana, cun breve período de existencia (216 e 217), creada polo Emperador Marco Aurelio Antonino Caracalla (211-217) como resultado da secesión dun territorio da Provincia Citerior Tarraconense, identificado coa Gallaecia, e que se correspondía cos tres conventus xurídicos noroccidentais: asturicense, lucense e bracarense. A súa creación debeuse a motivos económicos e militares: era preciso controlar o territorio fronte a posibles revoltas indíxenas e asegurar o acceso ás minas de ouro do noroeste de Hispania, situadas principalmente no Bierzo. Con estas medidas, Caracalla tentaba revitalizar as explotacións auríferas, que xa coñeceran o seu momento de esplendor durante a época flavia. Coa morte de Caracalla no 217, xa certificado o esgotamento mineiro debido en gran medida á pouca rendibilidade dos procedementos técnicos empregados, a nova provincia desapareceu e pasou a estar baixo o mando do gobernador da Tarraconense. O seu único gobernador,...

Carbón mineral, o máis antigo pola súa idade xeolóxica e o máis rico en carbono (do 90 ao 97%). Amorfa, fráxil e de fractura irregular. É de cor negra ou gris ferro, de superficies irisadas e opaca, e ten un brillo vítreo con tendencia metálica. Arde ben, sen fume e con chama curta, pero precisa dunha corrente de aire porque contén moi poucas substancias volátiles. É un combustible ideal para a calefacción doméstica.

Relativo ou pertencente á antracita, semellante á antracita.