"Jos" (Contén)

PERSOEIRO

Xesuíta mexicano, humanista e poeta en latín. Emigra a Italia no 1767 logo da expulsión dos xesuítas. É autor do poema heroico De deo deoque homine heroica (1769) e doutros de temática americana, de carácter científico e filosófico.

PERSOEIRO

Militar e estatista. Comandante Xeral e Intendente de Nova Galicia (1799). Nomeado Vicerrei do Perú no 1804, exerceu esa función dende o ano 1806. Malia as reformas que promoveu, os movementos independentistas non detiveron o seu avance e reprimiunos coas armas (1810-1816).

PERSOEIRO

En-saísta castelán. Autor, entre outras obras, de Ortega y Gasset en la filosofía española (1966); Sociología del 98 (1973) e Panorama de la filosofía española actual (1978).

PERSOEIRO

Financeiro alemán. Despois da Segunda Guerra Mundial, confíaselle a xestión da axuda do Plan Marshall na Alemaña Occidental. Foi membro do consello de administración dun gran número de empresas alemanas.

PERSOEIRO

Naturalista e historiador. En Perú, a onde se trasladou no ano 1571, foi provincial da Compañía de Xesús. Escribiu unha serie de obras sobre a catequización dos indíxenas americanos, froito da súa actividade relixiosa, e unha Historia natural y moral de las Indias (1590), onde estudia as características físicas e biolóxicas de América e a historia dos seus habitantes orixinarios.

GALICIA

Atleta olímpico. No campionato do mundo de campo a través júnior de 1986 gañou a medalla de bronce por equipos. Participou nos mundiais de campo a través desde 1989 a 1997 (agás no 1996) acadando a medalla de bronce por equipos en 1990, 1991 e 1995. Participou nos campionatos europeos de cross nos anos 1994, 1995 e 1996, quedando 4º no 1994. Participou nos Xogos Olímpicos de Barcelona (1992) chegando ás semifinais dos 10.000 m lisos. Foi campión de España de cross no ano 1994   e campión galego no 1992 e 1999. A súa marca nos 5.000 m do campionato galego é a vixente hoxe en día.

PERSOEIRO

Escritor e político inglés. Foi redactor do xornal The Tatler que dirixía R. Steele, con quen fundou o diario The Spectator. Practicou unha literatura moral coa que tipificou a sociedade inglesa previtoriana, personificada no gentleman conservador e moderado. Foi Deputado (1708) e Secretario de Estado (1717). Das súas obras destacan a epístola poética A letter from Italy (Cartas dende Italia, 1704), o poema “The Campaing” (A campaña, 1705) e a traxedia Cato (1713).

PERSOEIRO

Cantautor. Fillo dun procurador da República, José Nepomuceno Afonso e de María das Dores. Durante a súa infancia percorreu diversos países, entre outros Angola, Mozambique e Belmonte, que suporían continuas referencias no seu desenvolvemento artístico. Dende a década dos 40 ata 1953, Coimbra foi a súa residencia. Moi ligado á Facultade de Letras e ao Liceo, foi durante esta etapa integrante do Orfeão Académico e da Tuna Académica da Universidade. A partir de 1955, comezou a súa etapa dentro do ensino percorrendo varias vilas portuguesas. Zeca Afonso gravou o seu primeiro disco no 1953, Fados de Coimbra. Entre 1964 e 1967, volveu a Mozambique onde foi mestre. Esta etapa foi fundamental para cimentar a súa conciencia anticolonial. Por razóns políticas foi expulsado do ensino oficial e a música pasou a converterse no seu medio de expresión e de vida. Contrario ao réxime ditatorial portugués, entrou a formar parte do grupo de artistas prohibidos polo que as súas cancións foron censuradas,...

PERSOEIRO

Político vasco. Licenciado en Dereito, presidiu as xuventudes de Acción Católica de Bizkaia. O 14 de abril de 1931, día da proclamación da Segunda República Española, xunto cun grupo de correlixionarios, proclamou a República Vasca, sen repercusión ningunha. Foi deputado das tres lexislaturas da Segunda República, e como alcalde de Getxo presidiu a comisión designada para estruturar o Estatuto de Lizarra. Reflectiu o seu ideario no libro Entre la libertad y la revolución 1930-1935 (1935). Aprobado o Estatuto de Autonomía de Euskadi o 1 de outubro de 1937, foi elixido lehendakari o 7 do mesmo mes. En agosto de 1937 instalouse coa delegación vasca en Barcelona, e en xaneiro de 1939 trasladouse co seu goberno a París. A Segunda Guerra Mundial sorprendeuno no norte de Francia, fuxindo a América nunha peripecia que contou en De Guernica a Nueva York, pasando por Berlín (1943). Regresou a París no 1945, antes de rematar a Segunda Guerra Mundial, onde reorganizou o goberno...

PERSOEIRO

Gramático, lexicógrafo e bibliófilo vasco. Foi autor dun dicionario éuscaro-castelán, publicado postumamente, o Euskeratikerderara biurtzeco itzteguia (1884) e de diversos estudios gramaticais, principalmente sobre o verbo en éuscaro.

PERSOEIRO

Pintor alemán. Comezou pintando sobre vidro e fixo xilografías, linóleos, augafortes e fotografías. Encadrado na Bauhaus, principiou as experiencias de pintura planimétrica. Estudiou a imbricación de perspectivas e a teoría da Gestalt.

PERSOEIRO

Avogado e político. Foi profesor de Dereito en Perpiñán. No 1763 foi a París onde exerceu de lugartenente xeral da Policía (1775) e conselleiro de Estado fronte ao Ministerio Turgot. É autor de Lettres d’ un avocat (Cartas dun avogado, 1765) entre outras obras, moitas das cales se perderon.

PERSOEIRO

Médico e político. Ao ser proclamada a Segunda República, organizou un grupo paramilitar de dereitas, os Legionarios de Albiñana. En 1932 fundou o Partido Nacionalista Español e participou na revolta do Xeneral Sanjurjo. Foi detido en Madrid en 1936 e fusilado pouco tempo despois de comezar a Guerra Civil.

PERSOEIRO

Escritor e tradutor. Licenciado en Filosofía e Letras pola Universidade de Barcelona en 1953, foi director da Escola de Turismo da Coruña e colaborou en La Voz de Galicia, Atlántida, Vida Gallega e El Ideal Gallego. No 1954 obtivo o Premio Nadal con La muerte le sienta bien a Villalobos; no 1957 o Premio Hércules de Prata do Teatro Nuevo da Coruña con La herida en la mano, e o Premio da Asociación de Prensa de Ourense. Trasladouse a Roma en xullo do 1972 onde publicou Antología de la Literatura Española (1962).

PERSOEIRO

Americanista. Catedrático de Arqueoloxía americana na Universidade Complutense de Madrid. Publicou, entre outros, Fuentes indígenas de México (1956), Manual de arqueología americana (1965), En torno a la antropología cultural (1975), Los orígenes de América (1985), El descubrimiento científico de América (1988) e Arqueología antropológica (1989).

PERSOEIRO

Arquitecto aragonés. Construíu a igrexa do Seminario de Teruel; tamén edificou e renovou en Cuenca diversas igrexas e capelas da catedral e en Málaga fixo obras de arquitectura civil.

PERSOEIRO

Erudito castelán. Coñecedor das linguas clásicas e orientais, centrou o seu interese na arqueoloxía e na lingüística. Escribiu Del origen y principio de la lengua castellana o romance que hoy se usa en España (1606) e Varias antigüedades de España, África y otras provincias (1614).

GALICIA

Doutor en Filosofía e Letras e Catedrático de Gnoseoloxía na Universidade Pontificia de Comillas. Na Habana exerceu de profesor de Matemáticas, Ciencias e Historia de América. Publicou Monos y espiritistas (A Habana, 1939), Creyentes y ateos (Madrid, 1941), La Gnoseología del doctor Eximio y la acusación nominalista (Santander, 1948), Estudios Gnoseológicos (Barcelona, 1961), Crítica (Santander, 1964), Gnoseología de la certeza (Madrid, 1965), Locuras de Europa (Salamanca, 1965), La sociología del conocimiento (Comillas, 1965), En la hora crepuscular de Europa (Madrid, 1965) e Humanismo ateo (Bilbao, 1967).