"Quel" (Contén)

1. Cubrir con broquel para defender.

2. Cubrirse con broquel como medio de defensa.

3. 1. Tirar cara a sotavento os puños da escota dos foques.

   2. Tirar cara a popa os penois de barlovento das vergas.

1. Sinala a cousa ou persoa que se atopa espacialmente lonxe dos dous interlocutores (tanto do que fala como do que escoita). Polo tanto expresa todo o que é externo a eles e indica afastamento variable que depende da actitude psicolóxica coa que o falante considera a situación que enuncia.

2. Designa o afastamento temporal con respecto a quen fala e a quen escoita. Indica anterioridade ao referente que se contrapón a este, simultáneo ao referente. Na tradición oral existen refráns que recollen estes valores: “Daqueles ditos, estes feitos”.

3. No discurso ou na lingua escrita, nas referencias anafóricas, designa aquela persoa ou cousa da que se falou en primeiro lugar, é dicir, a que está máis afastada.

4. Expresa algunha calidade difícil de precisar e que xeralmente ten un significado positivo como pode ser ‘encanto’, ‘atractivo’, etc.

5. Pretexto ou motivo que se interpón como escusa.

6. Segundo a psicanálise, estrato ou instancia da vida psíquica, que se atopa nunha relación integrativa, estrutural cos outros dous estratos, o ego e o superego, os que se diferenciaron progresivamente do aquelo no transcurso do desenvolvemento do individuo. Corresponde ao polo pulsional da personalidade e comprende o mundo innato e inconsciente dos instintos. Tende á descarga da tensión instintiva; esta é a base do permanente conflito ou transacción coas esixencias da realidade e da instancia represora ou superego.

7. oz que presenta un significado pouco preciso e variable. Segundo o contexto no que se utilice pode equivaler a ‘ben feito, ben disposto, avariado, etc’.

8. Ben disposto, que fai as cousas con siso.

1. Sinala a cousa ou persoa que se atopa espacialmente lonxe dos dous interlocutores (tanto do que fala como do que escoita). Polo tanto expresa todo o que é externo a eles e indica afastamento variable que depende da actitude psicolóxica coa que o falante considera a situación que enuncia.

2. Designa o afastamento temporal con respecto a quen fala e a quen escoita. Indica anterioridade ao referente que se contrapón a este, simultáneo ao referente. Na tradición oral existen refráns que recollen estes valores: “Daqueles ditos, estes feitos”.

3. No discurso ou na lingua escrita, nas referencias anafóricas, designa aquela persoa ou cousa da que se falou en primeiro lugar, é dicir, a que está máis afastada.

4. Expresa algunha calidade difícil de precisar e que xeralmente ten un significado positivo como pode ser ‘encanto’, ‘atractivo’, etc.

5. Pretexto ou motivo que se interpón como escusa.

6. Segundo a psicanálise, estrato ou instancia da vida psíquica, que se atopa nunha relación integrativa, estrutural cos outros dous estratos, o ego e o superego, os que se diferenciaron progresivamente do aquelo no transcurso do desenvolvemento do individuo. Corresponde ao polo pulsional da personalidade e comprende o mundo innato e inconsciente dos instintos. Tende á descarga da tensión instintiva; esta é a base do permanente conflito ou transacción coas esixencias da realidade e da instancia represora ou superego.

1. de aquelar.

2. oz que presenta un significado pouco preciso e variable. Segundo o contexto no que se utilice pode equivaler a ‘ben feito, ben disposto, avariado, etc’.

3. Ben disposto, que fai as cousas con siso.

1. Xuntanza nocturna de bruxas e bruxos, presidida polo demo en forma de castrón, para a práctica de ritos máxicos e transgresores. Este feito, implícita ou explicitamente, reflicte un pensamento antisocial e anticristián ao realizar o bruxo ou bruxa un pacto co demo e xuntarse con el nos aquelarres. Nunha sociedade campesiña de arraigada tradición pagá, eran probablemente actos comunitarios nos que se eliminaban temporalmente os tabús sexuais e relixiosos. Os bruxos e bruxas acoden a estas sesións, polo xeral voando, para dar conta das accións realizadas dende a xuntanza anterior, polas que son premiados segundo a súa calidade, ao artellaren os males que ocasionarán ata a seguinte. A opinión máis xeneralizada é que nestas xuntanzas celebran misas negras, enchentas, orxías sexuais con apoloxía da sodomía e o incesto, todo tipo de sacrilexios, e o ritual de bicarlle o cu ao demo, quen, logo de recibir a submisión dos presentes, os posúe sexualmente e lles comunica palabras e rituais de maxia...

2. Misa negra ou Sabbat que se leva a cabo durante un aquelarre, na que se lle rende culto ao demo.

3. Lugar onde se leva a cabo un aquelarre.

4. Noite na que se desenvolve un aquelarre.

RIOS

Río grego que na Antigüidade era considerado unha divindade benéfica. Fillo de Océano e de Tetis, era o primoxénito dos deuses fluviais.

1. de aqueloutrar.

2. Axustado a unha orde, arranxado.

3. Con ánimo inquieto ou alterado, en ocasións enfadado.

4. aquelado.

1. Poñer algo en orde, arranxalo.

2. Causar inquietude ou enfado.

3. aquelar.

PERSOEIRO

Rei de Macedonia (413-399 a C) da dinastía dos arxéadas. Fixo construír fortalezas e estradas, reorganizou o exército e orientou Macedonia cara a unha monarquía centralizada de tipo militar. Dedicouse á helenización do seu Reino, onde chamou ao escritor tráxico Eurípides.

PERSOEIRO

Fillo de Herodes o Grande. Foi Tetrarca de Xudea, Idumea e Samaria (4 a C - 6 d C). Destituído polo Emperador Octavio Augusto debido á súa mala administración, foi exiliado ás Galias.

PERSOEIRO

Alquimista bizantino. Autor dun poema alquímico Sobre a arte sagrada, supostamente presente na célebre obra alquímica Turba Philosophorum.

PERSOEIRO

Pensador grego. Discípulo de Anaxágoras, continuou a orientación da escola xónica. A tradición faino mestre de Sócrates, debido a que se ocupaba xa de cuestións morais.

PERSOEIRO

Xeneral de Mitrídates VI. Conduciu as campañas contra os romanos establecidos en Asia Menor. Sila derrotouno en Queronea (86 a C) e en Orcomen (85 a C).

CIDADES

Cidade de Israel, na costa mediterránea (56.300 h [1988]). Foi fundada en 1949, sobre as ruínas da antiga Axquelón. É a terminal do oleoduto que leva o petróleo do Negev e do oleoduto que a comunica con Elat.

PERSOEIRO

Realizadora cinematográfica francesa. Comezou a súa carreira en 1933 como asistenta de dirección de Pabst, Delannoy e Ophüls. Dirixiu, entre outras, Les malheurs de Sophie (1945), Olivia (1951), Huis-clos (1954) e Le lis de la mer (1971).