"fico" (En toda a entrada)

Relativo ou pertencente aos visigodos.

Dereito propio dos visigodos. Orixinariamente popular e consuetudinario, adoptou unha forma escrita e codificada ao establecerse os visigodos no sur das Galias e, sobre todo, ao independizarse do Imperio Romano e estenderse cara a Península Ibérica. O Código de Eurico e a revisión feita por Leovixildo constitúen os seus primeiros exemplos, quizais de exclusiva aplicación aos súbditos de raza goda, mentres que os habitantes de ascendencia romana continuaron a gozar do seu antigo dereito, que foi obxecto dunha recompilación por Alarico II, coñecida como Breviario de Alarico ou Lex Romana Wisigothorum. Esta lexislación deixou paso progresivamente a unha lexislación única e xeral para todos os súbditos, plasmada no Liber iudiciorum de Recesvinto (654), revisado por Ervixio (681) e posteriormente reelaborada por xuristas privados.

Escritura latina que se usou nos territorios que formaron parte do antigo reino visigodo e que presentaba características e duracións variables nas distintas rexións. Distínguense dúas formas, a cursiva e a minúscula, ambas as dúas derivadas da escritura común nova do Baixo Imperio Romano. A cursiva non comezou a caracterizarse ata a segunda metade do s VII, a finais do dominio visigótico. A cursiva visigótica fixouse en tres ramas: a primeira coñecida pode chamarse astur-leonesa, que perdurou ata o s X; outra foi usada ata principios do s IX nas rexións catalá e narbonesa, mentres que a terceira perdurou polo menos ata o s XII entre os mozárabes do centro e o sur da península. A minúscula visigótica ofrece unha unidade maior ca a cursiva. Nos documentos e códices da Narbonense a escritura visigótica foi desbancada pola carolinxia a comezos do s IX. Constatouse que a escritura visigótica se mantivo ata os ss XII e XIII en Galicia e Portugal, e entre os mozárabes toledanos e os do sur da...

Conxunto dos ritos da celebración eucarística, da administración dos sacramentos e sacramentais, e do oficio divino, propios da Península Ibérica e da Galia narbonense. Tecnicamente, debería denominarse liturxia hispánica pois os termos visigótica e mozárabe indican etapas da súa formación e permanencia. No IV Concilio de Toledo (633), o rito hispánico recibiu a súa configuración definitiva, que sobreviviu só a través dos libros litúrxicos organizados durante o episcopado do arcebispo Julián de Toledo (680-690), autor dunha recensión do Liber missarum e do oracional festivo do oficio. O rito caracterízase na celebración eucarística polo uso de tres lecturas, recitar os dípticos e dar a paz antes do canon, que na súa presentación se divide en catro fórmulas, tres delas varían en cada celebración do ano litúrxico. A progresiva incorporación das zonas árabes da Península aos reinos cristiáns do norte fixo que esta liturxia desparecese, aínda que se mantén nalgunhas zonas de Toledo.

Moeda propia dos visigodos. Parece ser que foi cuñada por primeira vez cando se instalaron na Península Ibérica e que comezou coa imitación dos trientes bizantinos dos emperadores deste período, desde Anastasio ata Xustino II. Leovixildo foi o primeiro en incluír na moeda o nome da ceca onde se cuñaba.

Canto monódico da liturxia latina visigótica, afín ao canto gregoriano e ao das demais liturxias occidentais. Escrito en notación pneumática diastemática, consérvase en máis dunha vintena de códices e en varios fragmentos manuscritos que van do s IX ao s XIII. Malia os estudos paleográficos, é practicamente descoñecida a súa melodía, agás unhas poucas que se transcribiron en notación diastemática aquitana e catalá. Aínda que se lle presupón unha notación propia primitiva, os manuscritos nomean dúas escolas: a do norte, con pneumas verticais, e a de Toledo, máis tardía, que presenta trazos horizontais e cursivos.

1. Sistema óptico que serve para ver imaxes con aparatos ópticos, como prismáticos ou telescopios, con instrumentos topográficos e con cámaras fotográficas e cinematográficas, ou para apuntar con determinadas armas.

2. visor nocturno

   Visor que se emprega para facer visibles escenas con pouca iluminación.

1. Instrumento, xeralmente óptico, que serve para guiar mediante a vista ou electronicamente a puntaría dunha arma, dun proxectil ou unha bomba de lanzamento aéreo, entre outros, cara ao obxectivo.

2. Alza telescópica que se monta nun fusil para disparar a distancias superiores ás normais.

Tendencia filosófica que considera o mundo como un ser vivo. Relaciónase co animismo e comporta un desdebuxamento do límite entre a materia animada e a espiritual.

Doutrina filosófico-científica que establece os fenómenos biolóxicos como radicalmente irredutibles aos procesos físico-químicos. Oposto ao mecanicismo e tamén denominado neovitalismo, foi defendido, entre outros, por J. Reinke (1849-1931), J. von Uexküll (1864-1944) e, sobre todo, Hans Driesch (1867-1941).

Conxunto de tendencias filosóficas, xurdidas a finais do s XIX como reacción ao idealismo e ao positivismo. Xenericamente denominadas filosofía da vida, caracterízanse polo antirracionalismo e a afirmación do papel central que a vida individual humana ten no mundo. Os seus principais representantes foron F. Nietzche, W. Dilthey e H. Bergson.

Dar ou adquirir unha cousa o aspecto ou a consistencia do vidro.

Transformar en vidro unha substancia ou materia por fusión.

Título, dignidade ou oficio dun vizconde.

1. Circunscrición territorial baixo a xurisdición dun vizconde. En época carolinxia non constituía unha división territorial dentro do condado, que se subdividía en castelos deslindados; pero ao facerse hereditario o cargo de vizconde, as súas posesións acabaron xeralmente formando vizcondados con entidade propia.

2. vizcondado previo

   Título de vizconde que, por disposicións de 1631 e 1664, foi establecido na monarquía hispánica. Entregábase previamente á concesión dun condado ou dun marquesado e era cancelado cando esta se levase a termo. Algúns mantivéronse por non se ter creado despois o título superior. Nalgúns casos quedou latente o vizcondado, a pesar da concesión do condado ou do marquesado, ao que ficou unido. En 1858 suprimiuse o trámite da concesión de vizcondados previos e a súa cancelación, e prohibiuse a rehabilitación.

Dignatario ou funcionario do Imperio Carolinxio que estaba ao servizo dun conde, xeralmente na capital ou no pagus do condado. Coa patrimonialización das funcións, o cargo foi hereditario desde comezos do s X, e o seu primitivo carácter funcional transformouse en honorífico e feudal. Entón, os vizcondes comezaron a adoptar, non o nome de condado ou do pagus no que exercían os seus cargos, senón o dalgunha das súas posesións alodiais ou feudais, xeralmente a máis importante.

1. Título nobiliario que na escala xerárquica está enriba do barón e por debaixo do conde.

1. Título nobiliario que na escala xerárquica está enriba do barón e por debaixo do conde.

1. Acción en virtude da cal unha persoa exerce o dereito de sufraxio.

2. Manifestación expresa da vontade de cada un dos membros dunha asemblea ou dun grupo de persoas para aprobar ou rexeitar unha proposición ou medida ou elixir unha persoa para un cargo.

3. Corpo material co que se vota.

4. voto acumulativo

   Sistema de elección polo que o elector pode emitir diversos votos a favor dun mesmo candidato.

5. voto consultivo

   Ditame que dan algunhas corporacións ou persoas autorizadas a aqueles que teñen que decidir un asunto.

1. Promesa feita á divindade por un individuo ou por un grupo de cumprir unha determinada acción. Compromiso perante Deus, e en xeral, por motivos relixiosos, obriga o individuo a facer algo que non é de simple prescrición relixiosa, normalmente, abstinencia alimentaria ou sexual. O ascetismo primitivo puña o acento na virxindade ou na separación do mundo, e o monaquismo facíao na obediencia. A Idade Media sistematizou os tres votos típicos, denominados consellos evanxélicos: pobreza, castidade e obediencia. Outras formas posteriores de vida relixiosa engadiron outros, específicos da súa vocación peculiar. A emisión dos votos definitivos ou perpetuos, denominados tamén solemnes nalgúns casos, vai precedida do noviciado e dun período variable de votos temporais ou, despois do Concilio Vaticano II, dunha promesa de efectos xurídicos semellantes, pero teoloxicamente non considerada voto. A dispensa dos votos perpetuos correspóndelle á Santa Sé e a dos temporais ao superior xeral.

2. Promesa feita a Deus ou a algúns santos, case sempre con motivo dalgunha peste ou calamidade, que obriga a unha comunidade a celebrar unha festa relixiosa, facer unha procesión, oficiar algunha misa ou outra práctica piadosa.

3. voto de castidade

   Promesa de carácter relixioso pola que se garda abstinencia de toda relación sexual.

4. ...