"ágar" (Contén)

Diminuír ou perder a forza algo ou alguén.

Liñaxe que tivo a súa casa orixinaria en Betanzos. Da mesma familia é Adagueiro. As súas armas levan, sobre campo de prata, un escudo oval.

Este nome procede etimoloxicamente do hebreo Hagar ‘fuga, fuxitiva’, adaptado ao grego e ao latín como Agar.

Liñaxe galega do que se descoñece a súa casa orixinaria. As súas armas levan, en campo de goles, unha roseta de espora de prata; o xefe cosido de azur e cargado dunha cruz de ouro cos extremos rematados en boliñas. Outra variante trae, en campo de prata, tres pólas de videira, das que penduran cadanseus acios, todo da súa cor, colocado en faixa.

Segundo o libro da Xénese, escrava exipcia de Sarai, muller de Abrahán. Sarai, debido á súa esterilidade, deixoulla como concubina a Abraham para que lle dese descendencia. Desta relación naceu Ismael. Máis tarde, cando Sarai tivo un fillo, Isaac, persuadiu a Abrahán para que expulsase a Agar e a Ismael da Terra Prometida. Os árabes considéranse descendentes de Ismael (ismaelitas) e de Agar (agarenos). Así mesmo, teñen a Agar como a verdadeira muller de Abraham e supoñen que habitou na Meca.

Polisacárido mucilaxinoso que se extrae dalgunhas algas vermellas. O seu uso dátase hai máis de mil anos no Xapón, pero non se empezou a producir en Occidente ata a Segunda Guerra Mundial. Debido a que funde a 85°C e solidifica a 35°C, é moi empregado en alimentación como espesante e xelificante (aparece co código alimentario E-406), en microbioloxía para preparar medios de cultivo sólidos e en bioquímica como soporte en técnicas de separación de moléculas. En Galicia obtense fundamentalmente da especie Gelidium sesquipedale.

Nome hindú da cidade de Agra, na India.

Arseniato de cobre e itrio hidratado, YCu6(AsO4)3(OH)18·3H2O. Cristaliza no sistema hexagonal e os cristais son alongados, dispostos en feixes fibrosos, de exfoliación nula e cor verde azulada. Ten dureza 3-4 e peso específico 2,72.

Termo do barallete, xerga dos afiadores e paraugueiros, que corresponde á voz ‘agardar’.

Dise dos árabes en canto descendentes de Agar a través do seu fillo Ismael (ismaelitas).

Enganchar unha peza que ten unha parte saínte noutra que presenta un entrante do mesmo tamaño e forma.

ácido agárico.