"Conde" (Contén)

GALICIA

Político e Catedrático de Filosofía do Dereito. Masón sobranceiro, dende novo destacou como orador e representante do republicanismo coruñés no Partido Republicano Autónomo. Líder do radical-lerrouxismo na Coruña, foi en repetidas ocasións concelleiro e alcalde desta cidade. Ao se proclamar a Segunda República, foi nomeado Subsecretario do Ministerio de Comunicacións. Nas eleccións a Cortes Constituíntes de xuño de 1931, encabezou a candidatura pola Coruña de Alianza Republicana-Partido Radical. Abad Conde quedou daquela sen acta de deputado, mais ao se impugnar as eleccións en Lugo acadou un escano nesta circunscrición. Nas eleccións a Cortes de novembro do 1933, a ORGA (Organización Republicana Gallega Autónoma) pactou cos radicais formando unha candidatura conxunta da que sería eliminado por intervención de Casares Quiroga. En 1933 foi elixido polas Cortes Vocal do Tribunal de Garantías Constitucionais, membro da Xunta Permanente do Estado e Presidente do Consello de Estado. Dous anos...

GALICIA

Doutor en Dereito, mariño mercante e profesor mercantil. Foi director da Escola de Comercio de Ciudad Real e académico de número da Academia Gallega de Jurisprudencia y Legislación. Escribiu: La cátedra de política económica (1934), Manual de derecho y economía (1942), Derecho mercantil español (1947), Derecho laboral (1954), Elementos de derecho y legislación mercantil (1954), Derecho civil, obligaciones y contratos (1956), Legislación del trabajo y seguros sociales (1958) e La cuestión o participación de los trabajadores en la administración de las empresas (1971).

GALICIA

Monxe franciscano. Foi lector de vísperas e examinador sinodal do arcebispado. Publicou en 1679 Sermón en la festividad de Pentecostés, predicado en la Santa Apostólica y Metropolitana Iglesia del gloriosísimo Apóstol Santiago, único patrono y tutelar de las Españas.

PERSOEIRO

Decimo sétimo conde de Savoia (1343-1383), fillo de Aimó e de Iolanda de Monteferrato. Sucedeu a seu pai en 1343. Por medio dun acordo con Xoán II de Francia e despois de renunciar ao Delfinado, tomou posesión do Gex e Faucigny (1355); adquiriu por compra o Vaud (1359). Prestoulle vasalaxe ao Emperador Carlos IV, quen o nomeou vigairo imperial en Borgoña. Ocupou o Piemonte (1360), rexencia que obtivo en 1368. No ano 1379 foi recoñecido señor de Biella. Apoiou a Luís I de Anjou, quen lle cedeu Cuneo (1382), e acompañouno na expedición a Nápoles na que morreu. Fundou a Orde do Colar, chamada posteriormente da Santa Anunciata.

PERSOEIRO

Décimo oitavo conde de Savoia (1383-1391). Fillo de Amadeo VI de Savoia e de Bona de Borbón. Loitou ao carón de Carlos VI de Francia en Flandres contra os ingleses (1383). Deulle a Savoia unha saída ao mar coa adquisición de Niza (1388), que lle foi entregada polos súbditos nisardos.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Caldas de Reis baixo a advocación de santa María. Constitúe unha entidade local menor. No lugar de Badoucos existe unha fundición artesanal de campás (propiedade dos descendentes de Felipe Blanco Ocampo dende 1630). Alí fundíronse, entre outras, as campás do templo de Vera Cruz do Carballiño, de San Campio da Terra, da concatedral de Santa María de Vigo e da catedral da Almudena de Madrid.

PERSOEIRO

Escultor. Estudiou na Escola de Artes e Oficios de Ourense onde foi alumno de Manuel Núñez Faílde e Antonio Gómez Campos; aprendeu tamén con Prego de Oliver. No curso 1956-1957 substituíu a Faílde Gago como profesor de modelado e baleirado. Integrado no colectivo de artistas plásticos Solaina das Artes, formado por profesores da Escola de Artes de Verín, a súa escultura continúa a tradición dos seus mestres nunha liña popular, de humanismo e de tenrura figurativa.

PERSOEIRO

Botánico suízo instalado en Francia. Realizou diversas viaxes para recoller mostras de herbas na Península Ibérica, especialmente ao sueste e Serra Nevada, á costa norte e á cordilleira cantábrica. A súa obra capital é a Flora Orientalis (Flora de Oriente, 1867-1888), froito das súas viaxes por Grecia e o Oriente Próximo.

PUBLICACIÓNS

Publicación aparecida no ano 1892 en Ferrol.

PERSOEIRO

Nobre francés, duque de Enghien. Fillo único do príncipe de Condé, Luís Enrique Xosé de Borbón-Condé. Partiu ao exilio por mor da Revolución Francesa e combateu no exército dos emigrados. Despois da disolución deste exército (1801) retirouse a Ettenheim, gran ducado de Baden, país neutral. Napoleón Bonaparte, sospeitando que conspiraba contra el, fíxoo raptar (violando o dereito internacional), xulgar por un consello de guerra e executar o mesmo día da súa chegada.