"Creo" (Contén)

PERSOEIRO

Poeta grego, fillo de Skitines de Teos. Coa súa poesía, da que quedan fragmentos moi breves, traslada a dominio xónico a lírica monódica eólica. Odiou a guerra e cantoulle ao viño e ao amor tanto homosexual como heterosexual. A súa obra lírica foi traducida ao galego por Florencio Vaamonde Lores (Odas, 1897). Un poema foi traducido por J. Pérez Ballesteros en 1911.

1. 1. Ó xeito de Anacreonte.

   2. Na poesía grega e latina, dise de diversos metros, usados por Anacreonte, especialmente o dímetro iámbico cataléctico e o dímetro xónico con anaclase.

2. Composición poética de metro curto, polo xeral heptasílabo, de extensión breve na que o poeta canta con ton enxeñoso e irónico aos praceres da vida e dos sentidos cunha simboloxía literaria de orixe pastoral. As obras deste autor influíron en autores como Teócrito, Catulo e Horacio. O xénero foi representado no Renacemento e coa publicación das Anacreónticas (1554) iniciou unha tradición que callou especialmente na literatura románica. O momento culminante do xénero produciuse no s XVIII con Cadalso, Juan Pablo Forner, e Meléndez Valdés, entre outros.

PERSOEIRO

Xilógrafo e calcógrafo. Atribúenselle os gravados calcográficos Santos escritos, Cruz de Santo Tomás y bendición de San Benito con las imágenes de Santa Bárbara, San Emigdio, Santo Tomás y San Pedro Mártir, asinados pola siglas S C, e as ilustracións feitas en cobre do Tratado de fortificación dispuesto para la enseñanza de los caballeros cadetes del colegio militar de la Ciudad de Santiago, escrito por Francisco Serrallach y Ribas e asinadas por Creo gr, Creo e Creo S.

GALICIA

Pintor. Cultivou o óleo cunha pintura realista na liña do naturalismo non academicista de carácter romántico. Nas súas paisaxes e mariñas compaxinou o dominio do debuxo coa liberdade e a expresividade da mancha. Realizou exposicións individuais en Galicia, especialmente nas salas da Asociación de Artistas da Coruña (1977-1987), así como en Madrid.

GALICIA

Pintor, debuxante e ceramista. Estudiou na Academia de San Fernando de Madrid. Foi profesor de debuxo. En 1926 realizou a súa primeira exposición en Santiago de Compostela. A súa obra, de raíces expresionistas e con temática galega, mostra un gran dominio técnico con ritmos e escorzos atrevidos e cun equilibrado colorismo. En 1943 creou unha industria de decoración cerámica e realizou decoracións de fachadas de edificios. Nestas obras están presentes as incisións, os relevos e a investigación, sobre todo nos esmaltes cerámicos. Ilustrou Sanos y enfermos de Eduardo Pérez Hervada (1962). En 1969 celebrouse unha exposición antolóxica na Coruña. Obtivo a primeira medalla na Exposición de Pintores Coruñeses (1960).

1. Relativo ou pertencente aos creodontes.

2. Mamífero da orde dos creodontes.

3. Orde de mamíferos carnívoros de corpo macizo, cranio groso e cerebro pequeno que apareceron hai 30 millóns de anos e que se extinguiron hai 7 millóns de anos. Distribuíronse por Europa, Asia, África e América do Norte. Pertencen a esta orde os xéneros Hyaenodon e Sarkastodon.

1. de creosotar.

2. Que contén creosota.

3. Acción de creosotar a madeira.

1. Actividade que ten como obxectivo divertir ou entreter.

2. Tempo que teñen os alumnos para distraerse e descansar entre clases.

PUBLICACIÓNS

Publicación editada en Santiago de Compostela a partir do 11 de xaneiro de 1842. Cesou o 11 de setembro de 1943. Subtitulado “Periódico literario”, saíu dúas veces ao mes dos obradoiros de Xosé Nuñez Castro. Dirixido por Antonio Neira de Mosquera, tratou temas relacionados coa historia, a xeografía, as viaxes, a poesía ou a novela, cun maior peso da literatura. Chegou a ser unha revista literaria de calidade recoñecida en toda España.