"Dora" (Contén)

1. Digno de ser adorado.

2. Que marabilla,  que causa adoración.

1. Acción de adorar e de render culto.

2. Acto esencial da relixión co que o crente recoñece a dependencia total da divindade e a súa superioridade infinda. É o acto que inspira habitualmente a vida do crente e que adoita ser expresado en pregarias, himnos e demais, xunto con actitudes corporais como a reverencia profunda, o acatamento ou a prostración.

3. Efecto dunha paixón e amor profundos dirixidos cara a algo ou alguén que teña un significado especial para unha persoa.

4. Tema artístico que ten a súa orixe na escena da Epifanía do Evanxeo segundo San Mateo.

PUBLICACIÓNS

Publicación relixiosa de tendencia católico-conservadora xurdida nos anos cincuenta do século XX e subtitulada “Sección de La Coruña”. Informaba sobre as datas, os turnos e as vixilias dos adoradores, amais sobre coloquios espirituais e outros temas relixiosos.

1. Prestar culto a unha divindade ou a algo divinizado.

2. Facer culto dirixido a algunha persoa ou cousa.

CIDADES

Cidade do distrito de Lisboa, Portugal (181.774 h [1991]). É un centro urbano que gravita na órbita de Lisboa, ao O da capital, practicamente conurbado con ela e unido pola autoestrada A-5, que actúa como unha avenida máis da urbe. O desenvolvemento desta vía de alta capacidade permitiu un proceso de periurbanización que provocou que a localidade experimentara un espectacular incremento demográfico, pasando dos 95.518 habitantes en 1988 a 181.774 no 1991.

1. Luminosidade ou fosforescencia que ás veces se ve no mar debido ao movementos dos peixes ou doutros organismos.

2. Procedemento propio da pesca tradicional na localicación dos bancos de peixe, principalmente da sardiña. Realízase nas noites de lúa chea, cando a claridade permite atopar os cardumes ou bancos deste peixe pola fosforescencia que os seus movementos producen ao transitar cerca da superficie. O patrón da lancha ou barco sitúase na proa, ollando a superficie; nese momento indícalle a un mariñeiro que golpee o mar co pandullo ou balo, e as sardiñas, asustadas polo impacto e ruído, escapan cuns movementos rápidos, producindo esa ardentía no mar. Os expertos poden determinar a que distancia da superficie está o banco e mesmo de que tipo de peixe se trata, tan só polo movemento desa fosforescencia. Historicamente, ir á ardora e o emprego do pandullo xerou numerosos litixios entre a clase mariñeira debido a que, ao golpear o mar os bancos de sardiña se asustaban e abandonaban o espazo das rías, prexudicando así a outros mariñeiros que se dedicaban a pescar polo día. A xeneralización da práctica...