"Melchor" (Contén)

GALICIA

Escultor e mestre canteiro. Realizou a fachada da capela da Misericordia de Tui (1575). En 1594 contratou, xunto ao tudense Gregorio Fernández, o apeo da igrexa do mosteiro de San Salvador de Barrantes (Tomiño). Co sepulcro do Bispo Diego de Torquemada (1598) e co monumento funerario do chantre Lope García Sarmiento (1610), ambos os dous na catedral de Tui, incorporou a tradición da escultura funeraria renacentista na diócese tudense. Como mestre de obras realizou a sancristía e os corredores do Pazo episcopal no conxunto da catedral tudense.

PERSOEIRO

Entallador asentado en Santiago de Compostela. Realizou os retablos de San Vicente de Berres (A Estrada, 1591), Santa María de Mourente (Pontevedra, 1595), Santa María de Loxo (Arzúa, 1570) e o da capela de San Xoán de Santa María de Beán (Ordes, 1597).

PERSOEIRO

Teólogo dominicano. En 1523 ingresou na orde dos Predicadores. Profesor de teoloxía en Alcalá de Henares (1541) e en Salamanca (1546), entre 1551 e 1552 foi teólogo do Emperador Carlos V no Concilio de Trento. Conselleiro de Filipe II, alentouno, por medio da súa Consultatio Theologica, a abandonar definitivamente a dirección relixiosa erasmiana seguida por Carlos I e a emprender unha política de catolicismo nacional e autárquico, pechado ante Europa. Elixido provincial dos dominicanos en 1557, non foi confirmado por Roma ata 1560, despois da morte do Papa Paulo IV, o seu grande adversario. A súa obra máis importante é De locis theologicis (Sobre os lugares teolóxicos, 1563), onde se sintetiza por vez primeira a doutrina sobre o método de determinar a verdade en teoloxía, preconizando o retorno ás fontes bíblicas e patrísticas.

GALICIA

Político. Alcalde maior da súa vila, liderou durante a ocupación francesa unha ofensiva contra as tropas do xeneral Fournier en xaneiro de 1809. Trala derrota marchou á Coruña.

PERSOEIRO

Guerrilleiro antifranquista. Coñecido como Pepito, actou como enlace das partidas de guerrilleiros e como propagandista do Partido Comunista de España (PCE). En 1949 formou parte do Comité Rexional Galego, xunto con Moncho e o Coronel Benito e, en 1950, cando o PCE mudou as súas tácticas e estratexias de loita baixo o liderado en Galicia de Ricardo, nomeárono secretario de organización do partido. Realizou tarefas de coordinación entre A Coruña, Lugo, Monforte, Ourense e Vigo e, como responsable de propaganda, tentou reconstruír o partido nas numerosas ocasións en que o desarboraban as forzas de seguridade do estado. Viaxou a Francia en dúas ocasións e foi elixido secretario xeral do Partido Comunista en Galicia en 1951. Morreu ante a Garda Civil cando regresaba a Galicia.

PERSOEIRO

Escritor. Autor de artigos sobre historia política moderna e as súas relacións co pensamento e a literatura. Entre outras obras, publicou Vida y obra de Ángel Ganivet (1925), En torno al 98 (1948) e Historia política de la España contemporánea (1956). Foi membro da Academia Española e da Academia de la Historia.

GALICIA

Agostiño e escritor. Formado no convento de Santiago, foi destinado a Filipinas (1785), onde foi vogal e definidor da orde. Das súas obras destacan Filosofía cristiana (1838) e Libro de lo que debe hacer el hombre cristiano todos los días (1844).

PERSOEIRO

Escritor e político. Foi alcalde do crime en Sevilla (1767) e alcalde de casa e corte (1778) en Madrid, cidade na que contactou cos ilustrados. Coa chegada ao poder de Godoy, foi perseguido, detido e deportado a Mallorca, confinado primeiro na cartuxa de Valldemossa (1801) e, posteriormente, no castelo de Bellver (1802). Liberado en 1808, trala abdicación de Carlos IV, negouse a participar no equipo afrancesado, e formou parte da Junta Suprema Central y Gubernativa del Reino, onde representaba a tendencia ilustrada oposta ao Antigo Réxime e ao liberalismo político. Distinguiuse polas súas ideas renovadoras (humanización da xustiza, fomento das obras públicas, regalismo, loita contra a Inquisición, racionalización do ensino -que consideraba o motor máis potente de transformacións-, liberalismo económico). Expuxo as súas ideas político-económicas no Informe sobre el Banco de San Carlos (1782) e, especialmente, en Informe en el expediente de ley agraria (1795). Escribiu...

PERSOEIRO

Mestre de capela e compositor. Sucesor de Buono Chiodi, foi mestre de capela da Catedral de Santiago de Compostela e comezou a compoñer en 1773, cando era alumno do Real Colegio de Música de Su Majestad. Compuxo preto de 560 pezas, entre misas, salmos, motetes, vilancicos, lamentacións, recitativos e arias profanas e da súa obra destaca o Libro de órgano.

PERSOEIRO

Químico francés. Foi discípulo de J. B. Dumas, con quen estudou as propiedades e a composición dos alcois (1835) e illou o uranio (1841). Publicou Traité élémentaire de manipulations chimiques (1836).

PERSOEIRO

Economista e avogado. Catedrático de economía política nas universidades de Santiago de Compostela e Madrid, contribuíu a introducir en España a escola histórica de economía, tanto a vella escola (Wilhelm Roscher) coma a nova (Gustav von Schmoller). Preconizou o intervencionismo do estado, de acordo co socialismo de cátedra. Destaca o seu Tratado elemental de estadística (1982) e El bimetalismo internacional (1884). Foi membro da Real Academia de Ciencias Morales y Políticas.

PERSOEIRO

Arquitecto. Membro dunha familia de canteiros da comarca cántabra de Trasmiera, traballou en Asturias e en 1658 instalouse en Santiago de Compostela, chamado polas monxas beneditinas de San Paio de Antealtares para continuar coa reforma do mosteiro e, despois do incendio de 1659, reconstruílo. A súa linguaxe arquitectónica é clasicista. En 1661 encargouse da construción da igrexa do mosteiro de San Salvador de Celanova e en 1664 fíxose cargo das obras de San Martiño Pinario. Proxectou un cárcere público para a cidade que non se realizou e construíu ao redor de 1663 a capela do Santo Cristo de Burgos na catedral. Realizou tamén a igrexa do colexio das Orfas (1664), a ampliación do convento de Santa María de Belvís (1664) e, fóra de Santiago de Compostela, as capelas de San Ildefonso en Santa María de Iria Flavia (1666) e da Virxe do Rosario en Santa Baia de Arealonga (Vilagarcía de Arousa, 1666-1698), e a casa do bispo de Quito (1666) en Padrón.