"OMM" (Contén)

Expresión francesa, que quere dicir ‘posesión comunitaria’, dada ao conxunto de normas, xurisprudencia e actos políticos vixentes na Comunidade Europea e que son de obrigado cumprimento polos gobernos, empresas, asociacións e persoas.

Entidade bancaria italiana, estreitamente controlada polo Istituto di Ricostruzione Industriale (o 98% do capital), fundada en Milán en 1894. No ano 1918 fundou a Banca Commerciale Italiana (France) S A, que abriu unhas sucursais en Marrocos que subsistiron ata o ano 1962. Ampliou a súa actuación a todo o estado italiano.

ou Domenico Veneciano (Venecia 1405 ? - Florencia 1461) Pintor. Traballou en Perugia e en Florencia, onde se estableceu definitivamente. Pintou unha serie de frescos para a igrexa de Sant’Egidio de Florencia axudado por Piero della Francesca. A súa obra caracterízase por unha gran luminosidade, polo perfecto estudo da perspectiva e da ambientación da paisaxe e polo colorido suave.

Libro oficial da Igrexa de Inglaterra, que contén o oficio, as fórmulas de administración dos sacramentos, diversos ritos públicos e privados, o salterio e, desde 1552, o ordinario.

Tipoloxía de espectáculo teatral. Ten as súas raíces en Roma, onde tivo continuidade unha vella tradición cómica popular que, malia as condenas e prohibicións da cada vez máis influínte igrexa cristiá, se desenvolveu na peripecia dos histrioni, mimi, thimelici, pantomimi e joculatores, que deu lugar na Idade Media ao teatro profano. Baseada nunha linguaxe burlona, nunha mímica exuberante e nun espírito crítico e sarcástico, coñece un particular desenvolvemento en Italia, feito que deu lugar a un xénero escénico, a commedia all’improvisso, que ten o máis claro precedente nas farsas atelanas, que tipifican e desenvolven os personaxes, argumentos, técnicas de actuación e prácticas escénicas propias da tamén chamada commedia a saggeto. Ten o seu trazo diferenciador no traballo colectivo sobre un guión previo e na improvisación, técnica que permite desenvolver a acción e os conflitos a partir dun núcleo argumental primario. O traballo do actor é outra característica do xénero, co que crea unha...

Espectáculo producido e realizado polas compañías Ollomol e Tranvía Teatro, que dende entón conflúen en Ollomoltranvía. Dirixida por Cándido Pazó e interpretada por Víctor L. Mosqueira, Nuria Sanz, Evaristo Calvo, Marcos Orsi, Avelino González e Santiago Prego, estreouse en setembro de 1993, no douscentos cabodano de Carlo Goldoni. O espectáculo gozou dun notable éxito de público e crítica e participou en múltiples mostras e festivais, incluído o prestixioso Festival de Teatro Clásico de Almagro, amais de obter os Premios Compostela ao Mellor Actor, ao Mellor Espectáculo e á Mellor Dirección. Foi un espectáculo no que destacou o traballo de actores e actrices que, sempre á vista do público, recreaban con naturalidade as diferentes situacións e conflitos, dándolles vida aos máis diversos personaxes, interpretando cantigas e realizando os máis variados efectos sonoros. A concepción e a realización do espazo escénico foi outro dos aspectos destacados desta produción.

Estrofa que pecha a sextina, a canción italiana e outro tipo de composicións. Pode estar integrada por unha estancia completa ou por parte dela, e incluso establecer un novo esquema métrico, mantendo a medida dos versos en hendecasílabos e heptasílabos. A norma petrarquista impón que sexa máis breve ca as demais e que repita, completa ou parcialmente, a disposición da sirima con novas rimas, aínda que non sempre se respectou a norma.

Liber Commicus.

Figura de pensamento que consiste en proclamar a ameaza de grandes males próximos, coa finalidade de intimidar o receptor e provocar nel un cambio de actitude. Evita a ameaza directa e emprega a emotividade para influír na vontade do receptor.

Xénero de plantas leñosas de África oriental, da familia das burseráceas, produtoras da mirra.

Organismo do Estado francés creado en 1945 para canalizar a busca fundamental e aplicada da enerxía nuclear. Dispón de diversos centros de estudios nucleares (Fontenay-aux-Roses, Saclay, Grenoble e Cadarache) e xerou algunhas sociedades filiais, de estatuto privado, para as actividades economicamente rendibles.

Locución que designa a fonte máis antiga do dereito común inglés. Trátase dunha síntese e selección de usos e costumes locais de Inglaterra e doutros países nórdicos xunto coa herdanza do dereito romano, unificadas a través das prácticas dos tribunais e que se basean na regra dos precedentes (case law), ata conformarse como a base do dereito nos países de fala inglesa. Malia as transformacións que sufriu pola aparición da equity law, é a fonte máis importante do dereito inglés e serviu de base para o sistema xurídico dos países de colonización británica.

Book of Common Prayer.

Réxime político instaurado en Inglaterra por Oliver Cromwell despois da execución de Carlos I (xaneiro de 1649) e que se estendeu a Escocia e Irlanda. Aínda que nun sentido amplo o sistema cromwelliano durou ata finais de 1660, cómpre aplicar estritamente esta denominación para o período de tempo comprendido entre 1649 e 1653, data en que Cromwell pasou a gobernar de forma ditatorial sen a participación do Parlamento.