"SOI" (Contén)

1. Instrumento que está formado por un pau que ten nun extremo un pequeno feixe de xestas, de ramas de diferentes plantas ou de fibras sintéticas, que se usa para varrer.

2. Termo da xerga dos albaneis que corresponde á voz ‘brocha’.

RIOS

Río afluente do Sil pola esquerda. Nace da confluencia, na parroquia de Casoio (concello de Carballeda de Valdeorras), de dous tributarios, o Valborrás e o Riodolas, que drenan respectivamente o macizo de Trevinca e a serra do Eixe. Cun curso de dirección SL-NO drena as parroquias de Lardeira, Riodolas, A Portela do Trigal, Casoio, Viladequinta, Robledo e Sobradelo (todas do concello de Carballeda de Valdeorras), onde queda represado polo encoro ao que lle dá nome, antes da súa desembocadura, logo dun percorrido duns 20 km. Verte ao Sil un caudal medio de 2,4 m3/s.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Carballeda de Valdeorras baixo a advocación de san Xulián.

ENCORO

Presa sobre o río Casoio, afluente do Sil, na parroquia de Sobradelo (concello de Carballeda de Valdeorras).

1. Acción e efecto de unir dúas persoas en matrimonio.

2. 1. Cerimonia mediante a que dúas persoas contraen matrimonio.

   2. Banquete co que se festexa a unión matrimonial de dúas persoas.

3. Casamento feito sen reflexión.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Moraña baixo a advocación de santa María.

PERSOEIRO

Filósofo. Profesor na Universidade de Berlín, intentou analizar a creación artística sen acudir a explicacións xenéticas ou históricas. É autor de Die Grundfragen der Gegenwärtigen Aesthetik (As cuestións fundamentais da estética actual, 1904) e Das Ich, der Traum, der Tod (O eu, o sono, a morte, 1947). Tamén traballou no campo da psicoloxía, no que escribiu obras como Abriss einer Geschichte der Psychologie (Esbozo dunha historia da psicoloxía, 1911).

1. coloide.

2. Partícula de dimensións intermedias entre as dunha suspensión de partículas polimoleculares, visibles nun medio líquido, e as dunha solución de partículas moleculares, opticamente baleira.

1. Relativo ou pertencente ao elipsoide.

2. Que ten forma de elipsoide.

1. Que ten forma de elipse.

2. Superficie de segundo grao ou cuádrica con centro que ten por ecuación (x 2 /a 2 )+(y 2 /b 2 )+(z 2 /c 2 )=1 se os eixes de coordenadas son os propios da cuádrica. Unha elipse que xire ao redor do seu eixe menor determina un elipsoide achatado e unha elipse que xire ao redor do seu eixe maior determina un elipsoide alongado. Cando a=b=c=r o elipsoide convértese nunha esfera de radio r.

3. Figura sólida onde todas as seccións planas son elipses ou círculos, empregada para representar os valores de deformación dun material.

4. Elipsoide que ten as lonxitudes dos tres eixes perpendiculares proporcionais aos índices de refracción ao longo de cada unha das directrices que estes eixes sinalan nun medio opticamente anisótropo.

5. Forma matemática exacta do elipsoide adoptada polo convenio internacional referente ao achatamento da Terra, que se emprega como referencia en cartografía.

6. Elipsoide aplanado que ten o eixe menor paralelo ao eixe da Terra, e que se emprega en xeodesia para aproximar matematicamente a forma do xeoide.