"alar" (Contén)

1. Transmitir a un corpo un movemento de vaivén sen modificar o seu lugar no espacio.

2. Axitar acompasadamente o berce dos nenos para acougalos ou durmilos.

3. Axitarse un corpo con un movemento de vaivén sen modificar o seu lugar no espacio.

4. arregoar.

5. Expulsar, antes do tempo cumprido, un embrión ou un feto que xa estaba morto ou que non vai ter posibilidades de sobrevivir.

1. Facer que cesen os berros, o ruído ou as protestas, mediante a imposición de silencio.

2. Sosegar, acalmar unha situación tensa.

1. Facer canais ou estrías nalgunha cousa.

2. Darlle a algunha cousa forma de canal ou tella.

1. Dar o último pulimento a unha parede ou limpar a superficie de algo.

2. Preparar unha persoa poñéndolle enfeites, adornos, peiteándoa, etc.

3. Adornarse moito ou con exceso.

1. Poñer os animais no curral.

2. Poñer en situación de non poder fuxir a unha persoa ou animal.

3. Deixar a alguén sen saber qué responder, como defenderse dunha acometida, sen argumentos.

PERSOEIRO

Abade de Corbie, conselleiro de Carlomagno e de Luís o Piadoso, quen o desterrou porque pensou que participara na rebelión que en 817 iniciara o Rei de Italia Bernado; sen embargo, admitiuno de novo, no ano 822, no seu consello. A súa festa é o 2 de xaneiro.

PERSOEIRO

Poeta romántico da década do 1850 integrante do Liceo de la Juventud. Estudiou Dereito na Universidade de Compostela. Dende moi novo promoveu no Liceo de San Agustín unhas xornadas literarias, que o converten xa nun punto de referencia do movemento literario compostelán. Alí trabou amizade con Pondal, Luís Rodríguez Seoane e Rosalía de Castro, a quen dedicou o poema “Improvisación” e sobre a que influirá nun futuro. De feito a poesía “El murmullo de las olas” de Aguirre vén sendo un adianto de “Negra sombra” de Rosalía. Participou tamén como miliciano no levantamento de 1854 e foi, xunto con Eduardo Pondal, unha das figuras sobranceiras do Banquete de Conxo. Amais dun drama e da narración Risas y lágrimas, el mesmo comezou a publicación da súa obra poética, volume que sairía do prelo postumamente co título de Ensayos poéticos (1856-1858). A súa poesía, chea de sentimentalismo ten en María, Efigenia e Felisa Taboada as súas protagonistas. Xa que logo, toda ela está inzada...

1. Recoller o aparello cara ao barco ou á praia.

2. Tirar dos cabos empregados na faena de pesca, coa intención de recollelos.

ESPA¥A

Concello da provincia de Palencia, Castela e León, na beira do río Pisuerga (1.334 h [1996]).

1. De cor da laranxa.

2. A cor laranxa.

1. Persoa de rudos costumes.

2. Persoa que ten simpatía pola comida.

PERSOEIRO

Escritor posromántico e político. Dende mozo residiu en Madrid, onde interveu como xornalista no liberalismo revolucionario, ata que, desenganado, se decantou cara a un conservadurismo cada vez máis extremado. Exerceu como crítico teatral e publicou numerosos contos e novelas, entre as que destacan El sombrero de tres picos (1874), El escándalo (1875), El niño de la bola (1880), El capitán veneno (1881) e La pródiga (1882), que manifestan unha visión superficial da realidade e a preocupación polos convencionalismos morais. Foi deputado en Cortes e membro da Real Academia Española.

PERSOEIRO

Navegante e cartógrafo estremeño. Foi o primeiro que explorou as costas da California e o val do Colorado, onde recolleu materiais para a confección dun mapa, así como da costa occidental de México (1541).

PERSOEIRO

Lingüista e crítico literario castelán, catedrático na Universidade de Oviedo. Autor de diversos traballos sobre lingüística medieval. Divulgador dos métodos da fonoloxía (Fonología española, 1950) e, en xeral, do estruturalismo lingüístico, estudios que deixou patentes no seu libro Gramática estrutural (1951). Publicou tamén Estudios de Gramática funcional del español (1970) e Indefinidos y numerales (1990). Membro de número da Real Academia Española de la Lengua (1973), escribiu a recente Gramática de la lengua española (1994) publicada baixo o auspicio da propia institución na colección Nebrija.