clamor
clamor
(< lat clamōre)
-
s
m
Brado prolongado que expresa queixa, protesta ou reclamación. Ex: O clamor dunha muller interrompeu o silencio da noite.
Ex: O clamor dunha muller interrompeu o silencio da noite.
-
s
m
Conxunto tumultuoso e confuso de voces ou berros proferidos por unha multitude que pide algo ou expresa algún sentimento. Ex: O clamor do público foi unánime con respecto aos vertidos químicos. Os espectadores interrompían o espectáculo con intensos clamores.
Ex: O clamor do público foi unánime con respecto aos vertidos químicos. Os espectadores interrompían o espectáculo con intensos clamores.
-
s
m
Súplica en voz alta que expresa aflición. Ex: O Señor escoitou o clamor do seu pobo.
Ex: O Señor escoitou o clamor do seu pobo.