coincidentia oppositorum*
coincidentia oppositorum*
loc lat
[FILOS]
Expresión latina que designa, na filosofía de Nicolás de Cusa, a unidade dos contrarios en Deus, ser infinito no que se superan todas as contradicións e coinciden as propiedades contrarias, da mesma maneira que a recta e a curva coinciden nunha circunferencia de radio infinito.