coloración

Acción e efecto de colorar ou colorear.

Cor que se lle aplica a algo ou cor que adquire unha cousa.

Tonalidade que presenta a cor de algo.

Conxunto de cores.

Procedemento empregado en citoloxía, histoloxía, microbioloxía e bioquímica para discernir os diversos compoñentes da mostra viva ou fixada sometida a exame. Baséase na capacidade selectiva e diferencial dos compoñentes para reter a materia colorante. A afinidade por un colorante determinado pode ser un carácter fundamental de certas células, como os leucocitos eosinófilos. Os colorantes ácidos son ácidos tinguidos ou os seus sales e empréganse para tinguir as estruturas citoplasmáticas. Os colorantes básicos son bases tinguidas ou os seus sales e empréganse para tinguir diversas estruturas do núcleo celular. Chámase coloración diferencial á que se realiza mediante dous colorantes; o primeiro fíxase en diversas estruturas e resiste o lavado posterior, e o segundo actúa sobre os elementos que non fixara o anterior. Este principio rexe na coloración de Gram, na que a mostra se fixa con calor, imprégnase dunha solución de violeta de xenciana fenicada e unha solución de iodo, lávase con alcohol etílico e sométese a unha segunda tinguidura, chamada de contraste, con fucsina, safranina e eosina. Neste caso, as células que reteñen o primeiro colorante chámanse Gram-positivas e as que quedan con fucsina, Gram-negativas. A coloración de Giemsa emprégase en células fixadas con alcohol metílico e nela distínguese se o citoplasma é basófilo (queda tinguido de azul) ou acidófilo (tínguese de rosa). Na coloración vital inxéctase ou absórbese o colorante en células ou tecidos vivos, in vitro ou no propio organismo. A coloración negativa, empregada en microscopia electrónica, consiste en recubrir o virus ou outra partícula cunha substancia opaca ao paso dos electróns, aumentando deste xeito o contraste.

Parte do colorido que se compón de tres cores relacionadas e dirixidas por unhas normas estéticas que regulan a súa cantidade.

Termo que na notación antiga designaba o emprego da cor para encher as notas (vermella ou negra) e indicar diferentes valores de duración ou cambios de ritmo.