condutor -ra
(< lat conductōre)
-
adx e s
Que ou quen conduce.
Ex: O fío condutor da conversa non era fácil de seguir. O condutor do autobús era un home moi prudente. Moisés foi o condutor do pobo hebreo.
-
adx
[TECNOL]
Aplícase ao órgano mecánico que transmite un movemento, de rotación ou de translación, a outro órgano, chamado conducido.
-
s
m
[FÍS]
Corpo que presenta unha resistencia eléctrica pequena. Os bos condutores teñen unha resistividade inferior a 10 -5 Ω·cm, que aumenta coa temperatura. Os condutores empregados correntemente en electrotecnia adoitan ser fíos de sección circular ou barras de sección rectangular, xeralmente de cobre e ás veces de aluminio, recubertos dunha capa ou verniz illante.
-
s
[POLÍT]
Líder político dun partido que adoitaba coincidir co líder dun país que exercía unha función doutrinal.