2 coxo -xa

(< lat v *coxu < lat coxa ‘cadeira’)

adx e s [PAT]
Que ou quen anda de forma irregular por mor de alteracións nun dos membros inferiores do aparato locomotor ou por carecer del. Na tradición oral recóllense ditos como: “Cando o coxo de amor morre, que fará o que andar pode? Coxo, e non de espiña; calvo, e non de tiña. De home coxo e can rabeno, líbrenos Deus coma do demo. Nin bo coxo, nin bo noxo”.

Ex: Quedou coxo na guerra e agora ten que andar cun bastón. O coxo que vende a lotería non veu hoxe.
adx
Que abanea por non ter as patas iguais ou por no estar ben asentado, especialmente un moble.

Ex: Levei a mesa que estaba coxa ó carpinteiro para que a amañase.
1. adx
  Que mostra algunha carencia ou non está completo.
  
  Ex: Non convence a ninguén cos seus coxos argumentos.
2. verso coxo
  Que non ten a medida xusta, en relación aos outros versos dun poema.

Frases feitas

Coñecer os coxos no xeito de andar. Coñecer, por experiencia, os defectos ou mañas que ten alguén.
Non ser coxo nin manco. Ser listo para sacar proveito do que lle interesa.