cratón
cratón
(< al Kraton < grκρατός ‘forza, solidez’)
s
m
[XEOL]
Parte da codia terrestre formada por materiais primarios ou precámbricos, alterados por fenómenos de meteorización. É unha zona continental estable, en oposición ás zonas inestables ou oroxénicas. A súa dureza e estabilidade fan que se fragmente ante calquera movemento tectónico.