cristal

Corpo formado por solidificación cos átomos dispostos segundo un modelo repetido periodicamente nas tres dimensións do espacio. En realidade, non existe ningún cristal que siga este modelo ideal, senón que todos presentan imperfeccións, xa sexa en forma de átomos distintos aos que compoñen o cristal, xa sexa en forma de baleiros creados pola desaparición dalgúns átomos. Non obstante , para o estudio da materia cristalina admítese a hipótese de uniformidade total que permite simplificar os cálculos; co fin de conseguir que os resultados se acheguen á realidade, as imperfeccións dos cristais reais considéranse perturbacións da situación ideal homoxénea. Matematicamente, para cada cristal existe unha terna de vectores a , b e c de xeito que o cristal permanece invariable se se lle aplica unha translación de vector: T =n 1 a +n 2 b +n 3 c , onde n 1 , n 2 e n 3 son números enteiros. O conxunto de puntos matemáticos que se obtén pola aplicación de todas as translacións posibles do tipo T é unha rede cristalina. Para designar os planos do cristal ou direccións cristalográficas utilízanse os índices de Miller.

Nome xenérico de certas substancias que presentan, dentro dun certo intervalo de temperatura, unha organización non o suficientemente ordenada para que poidan ser consideradas sólidas nin o suficientemente desordenada para ser consideradas líquidas; os cristais líquidos son, xa que logo, substancias en estado mesomorfo. Están formados por moléculas longas encadeadas, que presentan unha polarización eléctrica manifestada baixo un campo eléctrico, por cambios na transparencia e no índice de refracción. Existen tres tipos básicos de cristais líquidos: os pnemáticos, os colestéricos e os esmécticos. Os pnemáticos, os máis correntes en aplicacións comerciais, son de baixa viscosidade e teñen aspecto de líquido leitoso; son máis rápidos de resposta e os que tiveron un desenvolvemento máis considerable. Os colestéricos, baseados no colesterol, teñen unhas moléculas opticamente activas, cun altísimo poder rotatorio da polarización da luz, e ofrecen unha gran gama de cores. Os esmécticos (Sm) son pastosos, moito máis próximos aos sólidos, presentan lentitude de resposta e son aptos só en visualizadores case estáticos. Ten aparecido unha variante: os cristais líquidos ferroeléctricos (FLC), xeralmente da fase C (SmC), cun centro opticamente activo que lles confire unha distribución helicoidal semellante aos colestéricos. Os dispositivos de cristal líquido (LCD, Liquid Cristal Display) teñen moitas aplicacións prácticas, como nas pantallas de aparellos electrónicos, como calculadoras ou ordenadores portátiles. Malia algúns inconvenientes (perda de luminosidade co tempo, pouco contraste e un ángulo de visión bastante crítico), presentan un consumo moi reducido e unha baixa tensión de funcionamento. Empréganse sobre todo en pantallas e visualizadores (displays).

idro pesado e moi brillante composto principalmente de sílice, óxido de chumbo e óxido de potasio, empregado na fabricación de obxectos de uso e de decoración.

Lámina de vidro, pura e transparente, que se emprega para diferentes usos.