2 derrotar

2 derrotar

(< 2 derrota)

v i e pron

Apartarse un barco da súa ruta, variar ou perder o rumbo.

Ex: Por mor do vento a dorna derrotou en dirección sueste. O barco derrotouse toda a noite.

Citas

  • Por mor do vento a dorna derrotou en dirección sueste. O barco derrotouse toda a noite.

Palabras veciñas

1 derrota | 2 derrota | 1 derrotar | 2 derrotar | derroteiro | derrotismo | derrotista
Conxugar
VERBO 2 derrotar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
derrOto
derrOtas
derrOta
derrotamos
derrotades
derrOtan
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
derrotaba
derrotabas
derrotaba
derrotabamos
derrotabades
derrotaban
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
derrotei
derrotaches
derrotou
derrotamos
derrotastes
derrotaron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
derrotara
derrotaras
derrotara
derrotaramos
derrotarades
derrotaran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
derrotarei
derrotarás
derrotará
derrotaremos
derrotaredes
derrotarán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
derrotaría
derrotarías
derrotaría
derrotariamos
derrotariades
derrotarían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
derrOte
derrOtes
derrOte
derrotemos
derrotedes
derrOten
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
derrotase
derrotases
derrotase
derrotasemos
derrotasedes
derrotasen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
derrotar
derrotares
derrotar
derrotarmos
derrotardes
derrotaren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-
derrOta
-
-
derrotade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
derrotar
derrotares
derrotar
derrotarmos
derrotardes
derrotaren
Xerundio derrotando
Participio derrotado
derrotada
derrotados
derrotadas