desenvaiñar

(< des- + envaiñar)

v t
Sacar unha arma branca da vaíña que a gardaba.

Ex: Desenvaiñou antes de que o inimigo reaccionase.
Antónimos: envaiñar. Confrontacións: desenfundar.
v t
Desfacer a vaíña dunha costura.

Ex: Desenvaiñou a basta por quedar mal cosida.

Palabras veciñas

Conxugar

VERBO desenvaiñar

Forma verbal: Infinitivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desenvaíño
desenvaíñas
desenvaíña
desenvaiñamos
desenvaiñades
desenvaíñan

Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desenvaiñaba
desenvaiñabas
desenvaiñaba
desenvaiñabamos
desenvaiñabades
desenvaiñaban

Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desenvaiñei
desenvaiñaches
desenvaiñou
desenvaiñamos
desenvaiñastes
desenvaiñaron

Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desenvaiñara
desenvaiñaras
desenvaiñara
desenvaiñaramos
desenvaiñarades
desenvaiñaran

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desenvaiñarei
desenvaiñarás
desenvaiñará
desenvaiñaremos
desenvaiñaredes
desenvaiñarán

Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desenvaiñaría
desenvaiñarías
desenvaiñaría
desenvaiñariamos
desenvaiñariades
desenvaiñarían

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desenvaíñe
desenvaíñes
desenvaíñe
desenvaiñemos
desenvaiñedes
desenvaíñen

Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desenvaiñase
desenvaiñases
desenvaiñase
desenvaiñasemos
desenvaiñasedes
desenvaiñasen

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desenvaiñar
desenvaiñares
desenvaiñar
desenvaiñarmos
desenvaiñardes
desenvaiñaren

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
desenvaíña
-
-
desenvaiñade
-

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desenvaiñar
desenvaiñares
desenvaiñar
desenvaiñarmos
desenvaiñardes
desenvaiñaren

Xerundio desenvaiñando

Participio desenvaiñado
desenvaiñada
desenvaiñados
desenvaiñadas