directo -ta
(< lat directu p p de dirigĕre ‘dirixir’)
-
adx
Que vai en liña recta ou que segue a mesma dirección durante o seu curso.
Ex: Este camiño vai directo á túa casa.
-
adx
-
Que non presenta interrupcións nin se desvía.
Ex: Mercaron un espectroscopio de visión directa para o laboratorio.
-
Aplícase ao transporte de pasaxeiros, especialmente o tren, que vai cara a un sitio sen facer paradas intermedias ou parando só nas estacións máis importantes.
Ex: O TRD é un tren directo. O avión que vai a Madrid non fai escala, é un voo directo.
-
Serie de graos de parentesco entre persoas que descenden unhas das outras.
Ex: Descubriu que o asasino era un primo directo da súa muller.
-
-
Antónimos:
indirecta.
-
adx
Que se fai sen intermediarios ou sen a intervención doutras persoas.
Ex: Con internet pódese acceder á venda directa mesmo sen saír da casa.
Antónimos: indirecta. -
adx e s
f
[TECNOL]
Aplícase á marcha que se transmite á árbore secundaria coa mesma velocidade da primeira. Tamén se denomina marcha directa.
-
adx
-
adx
-
Aplícase ás persoas que falan sen rodeos e afrontando as situacións abertamente.
Ex: Foi moi directo, díxome que non me quedaba ben o novo peiteado.
-
Aplícase ao discurso ou á linguaxe que expresa dunha forma clara o pensamento dunha persoa.
-
-
-
adx
Que segue a orde normal ou máis xeral. OBS: Emprégase por oposición a inverso.
Ex: O exame consistía nunha tradución directa dun texto clásico.
-
demostración directa
[FILOS]
Demostración que parte das hipóteses para chegar á tese a través das deducións pertinentes.
-
adx
-
-
s
m
[COMUN]
Emisión ou programa televisivo ou de radio transmitido no mesmo momento no que se efectúa. OBS: Normalmente, emprégase a locución en directo.
-
s
m
[MÚS]
Música que se executa en vivo, isto é, interpretada no momento da actuación. OBS: Normalmente, emprégase a locución en directo.
-
gravación en directo
[MÚS]
Gravación que recolle unha actuación sen eliminar o son de ambiente.
-
s
m
[COMUN]
-
caso directo
[LING]
nominativo.
-
complemento de obxecto directo
[LING]
complemento de obxecto directo.
-
estilo directo
[LING]
estilo directo.
-
falta directa/golpe franco directo
[DEP]
Lanzamento contra a portería defendida polo equipo contrario que se executa desde a posición onde foi cometida unha falta ou no lugar que este determine, e co que se reanuda o xogo.
-
golpe directo
[DEP]
En boxeo, golpe rápido que se executa prolongando o brazo paralelo ao chan á altura do propio ombreiro e proxectando cara a diante o corpo, co que se lle proporciona maior contundencia á pegada.
-
opoñente directo
[DEP]
Xogador defensor respecto ao xogador atacante que lle corresponde marcar segundo o sistema defensivo que aplica o seu equipo.