encefalopatía
(< encéfalo + -patía)
-
s
f
[PAT]
Enfermidade ou transtorno do encéfalo de calquera etioloxía como a vascular, metabólica, tumoral ou a traumática entre outras.
-
encefalopatía esponxiforme bovina
[VETER]
Enfermidade producida por unha proteína infecciosa ou prión que lle afecta ao gando bovino e que se inclúe dentro das encefalopatías esponxiformes transmisibles. A vía de transmisión é a inxestión por parte dos animais de alimentos contaminados co prión. O primeiro caso de res afectada por esta enfermidade detectouse nunha granxa de Inglaterra en 1985. Produce alteracións no comportamento, como nerviosismo, agresividade e reticencia a superar obstáculos, e cambios neurolóxicos e na locomoción, que conclúen coa morte do animal. O proceso, de evolución lenta, afecta a reses de máis de 30 meses. Pódese transmitir ao ser humano mediante o consumo de determinadas partes de animais afectados como o cerebro, a medula espiñal, os ollos, as amígdalas, o bazo ou os intestinos, nas que se produce a variante adquirida da enfermidade de Creutzfeldt-Jakob. Tamén se coñece como enfermidade ou mal das vacas tolas.
-
encefalopatía esponxiforme humana
[PAT]
Enfermidade de Creutzfeldt-Jakob.
-
encefalopatía esponxiforme transmisible
[PAT/VETER]
Conxunto de enfermidades neurodexenerativas que teñen como axente causal un prión e que se caracterizan por un tempo de incubación extremadamente longo (de 2 a 10 anos) e un desenvolvemento moi lento ata chegar á morte. O prión induce unha acumulación progresiva no sistema nervioso central dunha forma anormal dunha glicoproteína normal que está no hospedeiro. O cerebro do organismo afectado é macroscopicamente normal, pero microscopicamente presenta vacuolización intracelular, perda de neuronas e formación de placas amiloides ocasionais. Dentro deste grupo de enfermidades inclúese a encefalopatía esponxiforme bovina ou mal das vacas tolas, o scrapie, a enfermidade de Creutzfeldt-Jacob e o kuru.