ennobrecer

ennobrecer

(< nobre)

  1. v t

    Outorgar un título de nobreza a alguén.

    Ex: O rei ennobreceu os seus vasalos máis fieis.

    Confrontacións: aristocratizar.
  2. v t

    Dar nobreza ou maior valor moral a alguén.

    Ex: As súas accións desinteresadas ennobrécena.

    Sinónimos: enaltecer, engrandecer.
  3. v t

    Dar un aspecto distinguido a algo.

    Ex: Ennobreceu a sala con cadros de gran valor.

Palabras veciñas

Ennio, Quinto | ennobrecedor -ra | ennobrecemento | ennobrecer | Enns | eno- | Enodio, Magnus Felix
Conxugar
VERBO ennobrecer
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
ennobrezo
ennobreces
ennobrece
ennobrecemos
ennobrecedes
ennobrecen
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
ennobrecía
ennobrecías
ennobrecía
ennobreciamos
ennobreciades
ennobrecían
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
ennobrecín
ennobreciches
ennobreceu
ennobrecemos
ennobrecestes
ennobreceron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
ennobrecera
ennobreceras
ennobrecera
ennobreceramos
ennobrecerades
ennobreceran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
ennobrecerei
ennobrecerás
ennobrecerá
ennobreceremos
ennobreceredes
ennobrecerán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
ennobrecería
ennobrecerías
ennobrecería
ennobreceriamos
ennobreceriades
ennobrecerían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
ennobreza
ennobrezas
ennobreza
ennobrezamos
ennobrezades
ennobrezan
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
ennobrecese
ennobreceses
ennobrecese
ennobrecesemos
ennobrecesedes
ennobrecesen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
ennobrecer
ennobreceres
ennobrecer
ennobrecermos
ennobrecerdes
ennobreceren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-
ennobrece
-
-
ennobrecede
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
ennobrecer
ennobreceres
ennobrecer
ennobrecermos
ennobrecerdes
ennobreceren
Xerundio ennobrecendo
Participio ennobrecido
ennobrecida
ennobrecidos
ennobrecidas