entumecer

(

v t
Impedir ou entorpecer o movemento do corpo ou dalgunha parte del, xeralmente o frío ou a inactividade.

Ex: A friaxe entumecíalle as mans. OBS: Nalgunhas construcións omítese o complemento e adquire valor absoluto. Ex: Se non os moves, os músculos entumecen.
Sinónimos: entalar. Antónimos: desentumecer. Confrontacións: engoumar, envarar.
pron
Quedar o corpo ou un membro sen movemento ou sensibilidade, xeralmente polo frío ou a inactividade.

Ex: De estar sempre sentada entumecéuseme unha perna.
Sinónimos: entalar. Confrontacións: envarar.

Palabras veciñas

Conxugar

VERBO entumecer

Forma verbal: Infinitivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles entumezo
entumeces
entumece
entumecemos
entumecedes
entumecen

Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles entumecía
entumecías
entumecía
entumeciamos
entumeciades
entumecían

Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles entumecín
entumeciches
entumeceu
entumecemos
entumecestes
entumeceron

Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles entumecera
entumeceras
entumecera
entumeceramos
entumecerades
entumeceran

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles entumecerei
entumecerás
entumecerá
entumeceremos
entumeceredes
entumecerán

Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles entumecería
entumecerías
entumecería
entumeceriamos
entumeceriades
entumecerían

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles entumeza
entumezas
entumeza
entumezamos
entumezades
entumezan

Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles entumecese
entumeceses
entumecese
entumecesemos
entumecesedes
entumecesen

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles entumecer
entumeceres
entumecer
entumecermos
entumecerdes
entumeceren

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
entumece
-
-
entumecede
-

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles entumecer
entumeceres
entumecer
entumecermos
entumecerdes
entumeceren

Xerundio entumecendo

Participio entumecido
entumecida
entumecidos
entumecidas