epilepsia

Trastorno repetitivo e paroxismal da función cerebral, que se caracteriza por ataques ou crises debidos a unha descarga excesiva das neuronas cerebrais. Estas crises epilépticas son incontroladas, repentinas e de curta duración, asociadas con diversas manifestacións como alteracións da consciencia, da actividade motriz ou presenza de fenómenos sensitivos anormais. A súa causa descoñécese nun 75% dos casos, o que se denomina como epilepsia idiopática, e pódese presentar a calquera idade, sobre todo en persoas que teñan antecedentes familiares; aínda que tamén se relaciona con defectos conxénitos, anomalías metabólicas, deficiencias nutricionais, lesións cerebrais, alteracións vasculares, infeccións, trastornos dexenerativos ou tumores. A epilepsia considérase xeneralizada cando afecta a todo ou á maior parte do cerebro, e localizada ou focal cando afecta só a unha parte. A diagnose correcta da epilepsia baséase, ademais de nos síntomas, na exploración de laboratorio, en especial, por medio do electroencefalograma, pero necesítanse polo menos dúas crises epilépticas para facer o diagnóstico. A forma máis grave de trastorno é unha epilepsia xeneralizada que, previamente á crise, presenta molestias no estómago (aura); neste caso, os ataques comportan perda da consciencia, caída ao chan, convulsións tónico-clónicas dos músculos e, ás veces, incontinencia urinaria e fecal; a crise pode durar entre dous e cinco minutos. A forma máis leve, coñecida como pequeno mal, maniféstase con crise xeneralizada, de 10 a 30 segundos de duración, cunha curta perda de consciencia, movemento de ollos e flaccidez muscular. A epilepsia tamén se coñece como mal caduco.