fume

(

1. s m [QUÍM]
  Aerosol formado por partículas carbonosas sólidas dispersas no seo dun gas. Xeralmente, fórmase cando a combustión de diferentes corpos é incompleta, aínda que tamén pode proceder de gotas líquidas. O fume pode contribuír á corrosión de metais, pode matar plantas e intoxicar persoas e animais (contaminación atmosférica), aínda que tamén se pode usar como medio de conservación de alimentos (afumado). O efecto de escuridade do fume débese á reflexión e á refracción da luz nas partículas sólidas ou pequenas gotas líquidas en suspensión no aire. Na tradición oral recóllense os seguintes ditos: “Leña verde e xente nova, todo é fume. Vale máis fume da miña casiña que lume da veciña. Onde hai fume hai lume”.
2. tubo de fumes [TECNOL]
  Cada un dos tubos por onde circulan os gases de combustión nas caldeiras de vapor e noutros aparatos calefactores.
s m
apor visible que exhalan os líquidos ou corpos húmidos máis quentes ca o aire do ambiente.

Ex: Non era quen de comer o guiso porque aínda botaba fume.
s m pl
Sentimento de fachenda, de orgullo ou altivez que mostra alguén.

Ex: Colleu moitos fumes des que o ascenderon na empresa.

Frases feitas

A fume de carozo. Con moita rapidez.
Apagarlle/Baixarlle/Quitarlle/Sacarlle os fumes a alguén. Rebaixarlle a alguén a súa altivez, orgullo ou vaidade.
Botar fume. Estar moi enfadado.
Facer fume sen lume. Promover algo sen causa.
Facer lume sen que se vexa o fume. Facer algo caladamente.
Fume de pallas. Aquilo que dura moi pouco.
Irse todo en fume. Quedar en nada algo no que se tiñan postas moitas esperanzas.
Ser todo fume. Ser todo aparencia.
Subírselle os fumes a alguén. Encherse de altivez ou vaidade.
Volverse ou facerse fume algo ou alguén. Desaparecer ou disiparse.

fumo

Fume, pingueira e muller lareteira botan o borne da casa á carreira.
O fume vaise ao fumeiro e alí faise o preguiceiro.
O fume, a goteira e a muller brava botan o borne fóra da súa casa.
O fume, a pingueira e a muller paroleira, botan o borne da casa, queira ou non queira.