gaón
gaón
(< hebreo gaon ‘eminencia,excelencia’)
s
m
[HIST/RELIX]
Título honorífico, equivalente a ‘excelencia’, que se lles daba durante a chamada época gaonítica (ss VI-XIII) aos mestres do período postalmúdico e, sobre todo, aos xefes das academias babilónicas. Tiñan poder relixioso, lexislativo e xudicial.