incapacitar

(< incapaz)

v t
Facer a alguén incapaz.

Ex: A lesión incapacitouno para xogar ó balonmán.
Sinónimos: inhabilitar. Antónimos: capacitar.
v t [DER]
Declarar xudicialmente que unha persoa non pode gobernarse por ela mesma a causa de doenza ou deficiencia persistente de carácter físico ou psíquico, e determinar a extensión e os límites da súa capacidade de obrar.

Palabras veciñas

Conxugar

VERBO incapacitar

Forma verbal: Infinitivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles incapacito
incapacitas
incapacita
incapacitamos
incapacitades
incapacitan

Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles incapacitaba
incapacitabas
incapacitaba
incapacitabamos
incapacitabades
incapacitaban

Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles incapacitei
incapacitaches
incapacitou
incapacitamos
incapacitastes
incapacitaron

Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles incapacitara
incapacitaras
incapacitara
incapacitaramos
incapacitarades
incapacitaran

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles incapacitarei
incapacitarás
incapacitará
incapacitaremos
incapacitaredes
incapacitarán

Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles incapacitaría
incapacitarías
incapacitaría
incapacitariamos
incapacitariades
incapacitarían

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles incapacite
incapacites
incapacite
incapacitemos
incapacitedes
incapaciten

Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles incapacitase
incapacitases
incapacitase
incapacitasemos
incapacitasedes
incapacitasen

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles incapacitar
incapacitares
incapacitar
incapacitarmos
incapacitardes
incapacitaren

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
incapacita
-
-
incapacitade
-

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles incapacitar
incapacitares
incapacitar
incapacitarmos
incapacitardes
incapacitaren

Xerundio incapacitando

Participio incapacitado
incapacitada
incapacitados
incapacitadas