macedonio -nia
(< lat Macedonĭus)
-
-
adx
Relativo ou pertencente a Macedonia, aos seus habitantes ou á súa lingua.
-
s
Natural ou habitante de Macedonia.
-
adx
-
[ETN]
-
adx
Relativo ou pertencente aos macedonios ou á súa lingua.
-
s
Individuo do pobo macedonio.
-
s
m pl
Pobo que na Antigüidade habitou na rexión da Península Balcánica, comprendida aproximadamente entre Albania, Grecia e Bulgaria.
-
adx
-
s
m
[LING]
-
Lingua que se supón de orixe indoeuropea e pertencente ao grupo centum. Coñeceuse a partir de glosas de lexicógrafos antigos e de nomes propios que revelan certa afinidade cos dialectos gregos, pero con algunhas particularidades que lle dan un carácter especial (presencia de consoantes sonoras no lugar das xordas aspiradas).
-
Lingua eslava do phylum indoeuropeo que se fala en Macedonia. Consolidouse como lingua literaria despois da Segunda Guerra Mundial.
-
-
dinastía macedonia
[HIST]
Dinastía de emperadores bizantinos que reinaron entre 867 e 1059. Instaurada por Basilio I o Macedonio, rematou tralo golpe de Isaac I Comneno.
-
guerras macedonias
[HIST]
Guerras que enfrontaron os romanos cos macedonios durante o s III e II a C. Na primeira (217 a C) Filipo V aliouse con Aníbal, combateu contra os aliados de Roma (216-205 a C) e acadou algunhas melloras territoriais. Na segunda guerra (200-197 a C) foi derrotado en Cinocéfalos por Quinto Flaminio. En 171 a C, Perseo, fillo de Filipo V, desencadeou a terceira guerra que rematou coa súa derrota en Pidna e provocou a fin do Reino de Macedonia en 168 a C.
-
literatura macedonia
[LIT]
Literatura cultivada en Macedonia. Iniciouse como unha literatura eclesiástica inserida dentro da tradición historiográfica búlgara. No s XVIII xurdiron os primeiros intentos de creación dunha obra propia, e na primeira metade do s XIX, paralela á aparición da burguesía macedonia, produciuse un florecemento da súa literatura. T. Sinaltski creou, en Tesalónica, en 1838, unha imprenta dedicada á produción de libros eslavo-macedonios. Do s XIX destacan os escritores J. Krčovski, K. Pejčinovik, Dimitar e Konstantin Miladinov, autores da primeira gran recompilación de cantos populares, realizada en 1861, e os poetas R. Žinzifof e G. Prličev; e do s XX destacan V. Iljoski, A. Panov, R. Krleski, K. Racin, V. Markovski, K. Nedelkovski, M. Bogoevski e A. Šopov, os poetas B. Koneski, S. Janovski, G. Ivanoski, S. Ivanovski, e os prosistas V. Maleski e J. Boškovski.