martelo

Ferramenta formada por unha peza xeralmente metálica, que é a que bate, unida a un mango delgado e longo, que se emprega en certos oficios para dar golpes.

Instrumento que se emprega en medicina para percutir sobre determinadas partes co fin de realizar manobras exploratorias ou cirúrxicas.

Instrumento para provocar reflexos tendinosos. OBS: Tamén se denomina martelo percutor.

Peza do mecanismo de certas armas antigas de fogo e dos revólveres e pistolas actuais, que golpea sobre o percusor para provocar a explosión.

Dispositivo formado por un electroimán, uns contactos e unha sucesión de espirais, de maneira que, por interrupcións rápidas e alternativas do circuíto da bobina, se produce unha sucesión de golpes sobre unha campá. Emprégase nos timbres eléctricos. Foi ideado por J. P. Wagner en 1837.

Nome de diversos obxectos ou pezas que teñen unha forma que recorda a dun martelo.

Óso do oído medio que consta dunha cabeza (que se articula coa bigornia), un pescozo, un mango e dúas apófises, unha externa e outra interna. Sitúase detrás da membrana timpánica e a súa función é a transmisión da vibración do tímpano á bigornia.

Nome de diversas máquinas, xeralmente pneumáticas e provistas de brocas ou utensilios moi variados, destinados a picar ou perforar obxectos duros.

Martelo de efecto simple en que a elevación da masa móbil se efectúa mediante un sistema mecánico. Pertencen a este tipo os de tablón, en que o rozamento deste con dúas poleas xiratorias alzan a masa, os de correa, onde esta roza coa polea, e os de cadea, en que a masa é alzada mediante unha cadea.

Mazo en que a masa móbil está unida ao émbolo dun cilindro de efecto simple ou dobre. No primeiro caso, a presión de vapor fai alzar a masa, e no segundo, ademais, engade unha enerxía á súa caída.

Martelo grande e pesado en que á enerxía de caída da masa móbil se lle engade a que transmite unha espiral que está previamente deformada para a mesma masa móbil no curso da elevación. Este tipo de martelo usábase antigamente nas fraguas.

Mazo autocompresor en que o aire comprimido produce a elevación da masa móbil e durante a súa caída engade una certa enerxía. Xeralmente, aliméntanse por unha fonte de aire comprimido.