Neptuno

Oitavo planeta do sistema solar, atendendo á súa proximidade ao Sol. A órbita é case circular, e a densidade é a maior de todos os planetas denominados xigantes, o que parece indicar que na composición de Neptuno interveñen unha cantidade importante de elementos pesados do mesmo tipo dos que constitúen a Terra. A magnitude aparente de Neptuno é de 7,7; polo tanto, non é observable a simple vista. A través do telescopio aparece como un disco verdoso de 2,4’ de diámetro. O seu elevado albedo, da orde de 0,5, indica a presenza dunha espesa atmosfera difusora. Neptuno está constituído por un núcleo de metal e de rochas envolvido por unha capa de xeo, e ten unha atmosfera composta principalmente por metano e hidróxeno. A temperatura nas rexións inferiores da atmosfera é duns -217°C, mentres que a das rexións superiores é de -133°C. Ata hai pouco coñecíanse dous satélites, Nereida e Tritón, pero ultimamente descubríronse seis novos, Náiade, Thalassa, Despina, Proteo, Galatea e Larisa. O descubrimento de Neptuno representa un gran triunfo da mecánica de Newton. J. C. Adams, en Inglaterra, e U. Leverrier, en Francia, supuxeron, independentemente, a existencia dun planeta descoñecido, causante das perturbacións do movemento de Urano. Leverrier enviou as súas conclusións a F. G. Galle, astrónomo do observatorio de Berlín, quen o descubriu o 23 de setembro de 1846. En 1985 foron descubertos os aneis de Neptuno. A atmosfera do planeta está nunha tempestade continua, á que se denomina a “gran mancha escura”, tan grande como a Terra e comparable á mancha vermella de Xúpiter. A súa densidade é 1,6 e na súa maior parte está composta de auga xeada, cun núcleo sólido. Neptuno ten un campo magnético semellante ao da Terra.