odónico -ca

Relativo ou pertencente aos emperadores chamados Odón.

Arte desenvolvida durante o reinado dos emperadores Odón. Baseouse nos modelos carolinxios e estivo moi influída pola personalidade de Odón III. O seu desenvolvemento estendeuse durante gran parte do s XI. O seu estilo ten puntos de contacto co románico: o grosor dos muros permite a utilización no exterior dos arcos cegos, a alternancia de piares e columnas no interior e o uso de galerías. Destacan as igrexas de Reichenau, Sinkt Peter de Wimpfen e Sinkt Cyriakus de Gernrode. A escultura identifícase coa arte áulica da tradición romana, e abundan as figuras maxestáticas da Virxe e os relicarios, así como a decoración con metais repuxados e fundidos como as portas da catedral de Hildesheim. Os centros principais na produción de manuscritos foron Reichenau e Tréveris.