Orientais, Igrexas

ou Igrexa Oriental Conxunto das comunidades cristiás da parte oriental do antigo Imperio Romano, que é unha parte coñecida como Oriente cristián. Organizadas independentemente da evolución da parte occidental do Imperio Romano, seguiron unha tradición litúrxica propia que deu unha gran variedade ritual. Algunhas comunidades fóronse separando do bloque deste cristianismo oriental centrado na capital do imperio, Constantinopla. As primeiras comunidades marxinadas foron as que se atopaban fóra das fronteiras do imperio: Mesopotamia, Persia e Armenia. As dúas primeiras constituíron a Igrexa asiria, chamada tamén caldea, que adoptou o nestorianismo. A Igrexa armenia, que quedou dentro da doutrina do monofisismo, repartiuse en varias obediencias: os catolicosados de Edžmiatsin, o de Sis, o de Cilicia, con sede en Líbano, o de Xerusalén e o de Constantinopla. Os patriarcados de Antioquía e de Alexandría, agás unha parte que permaneceu fiel ao Concilio de Calcedonia e ao emperador, chamada por iso melquita, convertéronse en monofisitas e configuráronse como igrexas independentes: a Igrexa siria ou sirio-occidental, en contraposición á nestoriana ou sirio-oriental, e a Igrexa copta. Dependentes desta, os abisinios constituíron a Igrexa etiópica, moi enraizada nos propios costumes e tradicións. Dentro da tradición siria hai unha comunidade eclesial peculiar, os maronitas, todos unidos a Roma. Outra igrexa particular formouse en Malabar (India). As igrexas fieis ao Concilio de Calcedonia concentráronse arredor de Constantinopla e constituíron, fronte ás comunidades separadas, a Igrexa ortodoxa. Tras a elección de Focio (863) e a excomuñón de Miguel Cerulario (1054), a ruptura foi total coa Cuarta Cruzada, a ocupación de Constantinopla e o establecemento dun imperio e unha xerarquía latina en Oriente (1204-1261). Despois da caída de Constantinopla a mans dos turcos en 1453, a Igrexa ortodoxa destacou entre os eslavos arredor do Patriarcado de Moscova, que se proclamou a “terceira Roma”.