pantocrátor

pantocrátor

(< grΠαντοχράτωρ‘todopoderoso’)

  1. s m [MIT]

    Sobrenome dado a Zeus e a outras divindades gregas da época helenística.

  2. s m [ARTE/RELIX]

    Epíteto aplicado a Deus Pai, símbolo da fe, e ás representacións artísticas de Xesús Cristo como señor dos cristiáns que aparecen nas ábsidas e cúpulas das igrexas. Característico da arte bizantina e románica, represéntase sentado e en actitude de bendicir coa man dereita e cos Evanxeos na man esquerda.

Palabras veciñas

pantisocracia | panto- | pantocazo | pantocrátor | pantografía | pantógrafo | Pantoja